Albtranslator in Turkish

2012 Takvimi

2011-12-03T23:41:00.001+01:00

Yeni yil takvimi benden:) Ilgilenen varsa asagida linkini verdigim sayfadan temin edebilirsiniz arkadaslar:)Iyi seneler dilerim:)http://www.redbubble.com/people/marielito/calendars/8157386-2012-calendar-eni-turkeshi-photography

Analog Polaroidi kurtarin!

2009-05-03T01:52:00.006+02:00

Uretimi durdurulma tehlikesi altında olan Polaroid filmi icin flickr ve bir sürü diğer sıtelerde kampanyalar yürütülüyor.Siz de katılmak isterseniz aşağıdaki linklerden 3ncü linke basınız.
Harika birkaç polaroid fotolara bakmak içinse aşağıdaki linklere ç
Ayrıca internette normal digital makinelerden çekilen fotoların polaroşde çevirmek için bir sürü yöntem var.
Ne kadar analogla kıyaslanmassa da gene de güzel fotolar çıkartıyorlar.
Benim de bu fotom normal bir poin and shoot kamera ile cekilmisti mesela.
Size güzel yaratıcı anlar dilerim ;)

http://www.savepolaroid.com/why
http://www.flickr.com/groups/savepolaroid/
http://www.gopetition.com/petitions/save-polaroid-film.html
http://www.flickr.com/groups/polaroidweek2009/discuss/72157615316528410/

Fani Hayatlar

2009-04-12T00:10:00.009+02:00

Bakiyorum da cok uzun zaman gecmis bu blogda yazmayali.Turlce okuyan arkadaslarima haksizlik ettigimi dusunup , yeniden bir seyler yazmaya karar verdim:)

Yukarida gordugunuz isim gelistirmekte oldugum bir projenin adidir.Bu projenin devami gelecek surekli cektigim fotolarla.

Bu projede dikkatleri uzerine cekmek istedigim konu , hayatimizin `fani` taraflari ve ozellikle de sehir bolgelerinde sikca hissedilen ve `yasamin hafifligi` olarak anlatabilecegimiz , yasamimizi karakterize eden gecicilik unsurlari.

Bu projeyi ilginc kilan sey , hayatimizi yonettigimiz sekilden baslayarak , kucuk ama yegane seylerin onemine kadar gibi orneklere yakalayarak , onun bazen olumlu bazen olumsuz yaklasmasidir.

Tabii ki de onemli olan onun olumlu yada olumsuz olmasi degil : `fani bir hayatin` da yasanmaya deger oldugunu , yasamamiz gereken ve cok sey ogrenecegimiz bir suru surprizlerle dolu oldugunun farkinda olmak!

Bu projeyle ilgili olan diger fotolarim:

http://www.flickr.com/photos/eni/3231602080/in/set-72157615073755385/
http://www.flickr.com/photos/eni/3401428537/in/set-72157615073755385/

devam edecek...

Arnavutluktan candid kareler

2008-10-06T17:19:00.001+02:00

Son Arnavutluk gezimden bazı kareler.Devamı gelecek.

Halen iyi şeyler vardır

2008-08-22T11:04:00.008+02:00

Halen iyi şeyler var olmalı
Halen şefkat var olmalı
Halen neşe var olmalı
Halen arkadaşlıklar var olmalı
Halen inanç var olmalı...

Beni hiç bir zaman görmemiş olmasına , ve de büyük ihtimalle bir daha asla görmeyeceğine rağmen , bu adam bana karşı bu kadar mutlu gülümseyebiliyor ve bu kadar açık ve rahat bir şekilde poz verebiliyorsa...
Kendisini odağıma bu kadar yumuşakça terkederek ama aynı zamanda utangaç bakışı ile beni eğlendirmeye çalışarak..
Yabancı olduğumu biliyordu, ama buna rağmen bir sürpriz yaşayan birisinin hissetiklerini bana yansıtmaktan çekinmedi.
Çayını yarıda bırakıp , ve tamamen poz vermeye odaklandı...

Ona sağolsun , fotoğraf makinemde ve aklımda , son zamanların en tarifsiz gülüşünü felç ettim.
Gerçek bir gülüş..Yürekten bir gülüş..

Halen umut vardır diye düşünüyorum...

Terkedişin sessiz haykırışı

2008-08-08T14:15:00.012+02:00

Terkedilmiş yerlerin özel bir şeyi vardır.
Hüzünlü,yalnız ve bazen korkutucu olmalarının dışında ,en fazla dikkatimi çeken onların konuşkan sessizliği olmuştur.
Yada buna haykıran sessizlik mi dersek daha doğrusu?Çünkü seslerini duymassanız bile , kulaklarınıza farklı sesler, tonlar ve bir sürü ezgiler yansıyorlarmış gibi geliyor.
Gözleriniz üzerinde de aynı etkileri vardır.Saydam bir görsellik ortaya çıkıyor.Belki çok da tuhaftır, ama aklınız bir sürü alternatifler içinde şaşırıp kalıyor.

Bunun sadece hayal gücümüz yüzünden ortaya çıktığını sanmıyorum.Sadece basit fantezi olamaz bu.Ya da zihnimizin bir kaprisi.
Bu algılamanın ve eskiden varolan ve artık terkedilmiş olanın neden olduğu o hüzün ve o özel hatıralar gücünün harika harmanlaşmasıdır diye düşünmekteyim.
Bu fotoyu , Arnavutluk ve Karadağ sınırına yakın olan İşkodra şehrimizin,Muriqan kasabasında çektim.Bu düşünceler orayı çekerken aklıma geldi.

Kapadokyadaydım...

2008-06-24T21:15:00.003+02:00

Daha fazla ışık!

2008-06-11T13:07:00.008+02:00

Mehr Licht!
Mehr Licht yani daha fazla ışık

Bunlar büyük yazar Goethenin ölüm yatağında söylediği son sözleri olarak biliniyor.

Bu ne kadar güçlüdür!
Ne kadar aydınlatıcıdır!
Ne çok şeyi çağrıştıran bir deyimdir!
Goethe gibi bir adam,harika bir şairin hayata dair istediği son şey!

Her şeyi daha iyi görebilmek için ,fikirleri aydınlığa kavuşturmak için,algılama yeteneğimizi geliştirmek için,hep ihmal ettiğimiz şeyleri görebilmek için,görünmez gibi duran şeyleri görebilmek için ,ve de etrafımızda olan güzel şeyleri ve değerli insanları görebilmemiz ,farkında olabilmemiz ve müteşekkir olabilmemiz için daha fazla ışık!

En azından benim için en önemli şeyler bunlar.

İstanbul'da lale zamanı

2008-04-17T15:22:00.006+02:00

Geldi çattı gene.
Çiçekleri çok seven bayılan bir insan değilim , ama lalelere dayanamam doğrusu:))
Baksanıza azınlıkta bile güzel ve dominantlar:)

Zaman önemini yitirdiği an

2008-03-08T11:50:00.010+01:00

Yerler vardır, bazı ilginç yerler ...

Oralardan geçince , garip bir hise kapılıyorsun.İlk olarak deja vu olduğunu sanırsın , ama hemen duyularının çatıştığını görürsün.
Çünkü , aslında düşündüğün gibi olmadığını fark ediyorsun , daha önce böyle bir yere , böyle bir durumda olmamış olabilirsin , böyle bir tecrübeyi yaşamamış olabilirsin , ama gene de orada sana tanıdık gelen bir şeyler vardır.
Seni çağıran bir şeyler.

Bütün bu modelleri,renkleri,şekilleri,çerçeveleri,dokuları ve durumları bir yerlerden hatırlıyor gibisin.Tek bilmediğin nereden yada ne zamandan beri farkında olduğundur.
Sanki onlar her zaman orada varmış gibiler...Etkisi o kadar güçlüdür ki , sende böylece zaman algısını kaybediyorsun.

Büyülü değil mi?

Adımlar

2008-03-07T11:14:00.001+01:00

Adımları seviyorum.
Bizi ileriye götüren onlardır.
Bizi değişikliğe iten onlardır, ve sadece yerimizi değil , bulunduğumuz yerleri ve bizi onlara olan bağlarımızı değişitirendir adımlar.
Kararlarımza yaklaştıranlardır adımlar.
Yenilenmenin en özel ve de en önemli öğesidir.
Bu söylememin nedeni , birinin bir şey yapabilmesi için ilk adımı atması gerektiği içindir.

Bir adımı atabilmek , cesaret ve kararlılık gerektirir.
Bir adım , çok iyi bilinmeyen bir geleceğin başlangıcı, gözüpekliğin ilk yoldaşı,ve olası bir başarının kapısına ilk vuruş olabildiği kadar ,yıkılmaya en yakın geçit da olabilir.
Bu nedenledir ki herkes , ilk adımı atmayı göze alamaz.
Bu ilk adımı atamayan yada atmaya karar veremeyen birilerini de suçlamamak lazım.Çünkü ne daimi gözüpek cesuru oynamak bir kutsamadır , ne de korkak olmak bir lanet.

Önemli olan bence, adımların doğasını ve önemini anlamak ve onları üstelemenin neye mal olacağının farkında olmaktır.Çünkü belki bu şekilde geri kalan her şeyin varsayımı daha kolay olacaktır.

Düğmeler

2008-02-20T16:58:00.009+01:00

Eski bir japon efsanesine göre , düğmeler bir bağı temsil ediyorlar.
Özelliklle çiftler arasında sımsıkı bağlanan giysilerin hediye edildiği söyleniyor , böylece birbirlerinden asla ayrılmayacaklardı.Ayrıca , sadakat anlamına da gelmektedir.
Başka deyişlere göre ise , düğme bu bağın bir meyvesi anlamına geliyordu, yani çocuk!
Ben ise annemin düğme kolesiyonuna bakarken , farklı düşüncelere daldım.Bana kalırsa her düğme , kullanıldığı giysinin trendini ve onun giyildiği süreyi sembolize eder.
Bazıları "proleter imajları" altında bana resmen "komünist ideolojilerini" bağırcasına temsil ettikleri fikrine kapıldım.
Gerçekten de düğmelerin hangi tarihsel döneme yada desene ait olabileceklerine tahmin ederken çok eğlendim.
Sonuç olarak , casual giysiler için fonksiyonel düğmeleri tercich ettiğimin farkına vardım.
Yalnız daha spiritüel,etnik yada otantik giysilerde ,artistik ve duygusal etkiyi artırmak açısından , dekoratif düğmelerin daha iyi duracağını düşünüyorum.

Dajti Dağına giden teleferik yolundan görüntüler

2008-02-13T10:14:00.012+01:00

Yükseklikten nefret eden bir insan olarak bilinirim.En büyük fobilerimden biridir.Yüksek bir yerlerde iken , zaman geçmek bilmiyor, bir işkencedir benim için mesela uçakta geçirdiğim zamanlar.50 kezden fazla binmeme rağmen , alışamadım gittim, hep kalbim titrer yolculuk boyunca.
Onun içinde eminim ki aşağıdaki deneyimimi okurken şaşırabilirsiniz :)
Arnavutlukta olduğum şu son seferde, annemlerle teleferik yolunu kullanarak Dayti Dağına çıkmaya karar verdik.Dayti dağı Tirana 26 km uzaklıkta bulunan, en yüksek noktası 1612 metre olan bir dağımızdır.Tepesinden Tiran şehri ve onun dışında Adriyatik denizini ve Arnavutluğun sahilinin bir kısmını görebildiğiniz için bu dağa aynı zamanda "Tiranın Balkonu" denir:)
Teleferik yolculuğumu nasıl kabul ettiğime gelince:
1.Güzel fotolar yakalayacağımı bilyordum, çünkü hakikaten müthiş yerler oralar.
2.Pierre Loti kafeye giden teleferiğe binmiştim o kadar da korkmamıştım.
Ama Pierre Loti'ye giderken yolculuk alçak bir yerden ve sadece 5' dakika sürüyor, oysa bunun tam 30' ve en yüksek noktası 1300 metre gibi !! bir yükseklik olduğunu bilsem biner miydim acaba?
Bilemiyorum ama sanmam:))

Dediğim gibi korktum baya yol boyunca ama çok şükür ki yanımda kameram da vardı da güzel kareler yakalayım diye kendimi yatıştırdım.Giderken gerçekten harika şeyler gördüm , hele otlak yerleri harika idi, bir çizim kadar sürrel gözüküyorlardı.
Yukarıya varırken de daha da güzel bir manzara bekliyordu bizi, Tirananın ta kendisi:) Gerçekten de Tirananın Natürel Balkon ismini haketmiş burası , manzara süper , inanılmaz çok yakın hisediyorsun her şeyi!Denizi bile.Bir de dağda hava kötü idi , oysa şehirde güneş son ışıklarını cömertçe sergiliyordu , bu da gerçekten harika idi(son fotodan hava kontrastını daha rahat görebilirsiniz).

Sonuç olarak, çok keyifli bir ziyaretti bu.Bir de sürprizim var:
Sanırım az da olsa yükseklik korkusunu ezdim:)))

Arnavutluktan sürrealist manzaralar

2008-01-23T13:08:00.000+01:00

Bu fotoları Arnavut Fotoğrafçılarla ilk Arnavutluk Flickr Buluşmamızdan çektik.Arnavutluğun doğusunda , küçücük ama çok sevimli bir köyde, eski bir tren vagonun yanında,küçük bir tarlada çok sevimli bir teyzeyle buluşma fırsatım oldu.Ineğini otlamaya çıkmıştı.Çok sevimli ve tatlı.Ağzından kelimenin tam anlamıyla bal damlıyordu sanki.Her sorusunda , her bir söylediği şeyde güzel şeyler ,tatlı sözler akıyordu.Manzarayla birleşerek harika ,gerçek dışı anlar yaşadım.Özlediğim anlar..Huzur dolu dakikalar.İşte size bu unutulmaz anlardan birkaç kare..

Hüzünlü olmamaya çalışıyorum

2008-01-07T17:24:00.001+01:00

Her senenin bitişi ve doğal olarak ondan hemen sonra başlayan yeni sene beni hüzünlendirir.Sanırım bu , her zaman her şeyi en iyi şekilde yapmaya çalışıp , sonunda onların umduğum gibi çıkmamasından kaynaklanıyor( ne yazık ki mükemmeliyetçi bir yapıya sahibim) .
Ama tabii tek neden bu değildir.
İlginç bir histir bu; hayat kayıyor ve sen durduramıyorsun.
Bu nedenledir ki 31 Aralıkta pek de yeni yıl kutlamaları yapasım yok.Ve de kabul etmem gerekir ki yılların değişiminden sonra içimde bir rahatlama hissediyorum.
Yalnız ondan hemen sonra , bu hüzünlü halim yeniden ortaya çıkıyor.
Senenin sonunda ,zamanı durdurup ,kafamdaki tüm karışıklıkları düzeltesim var.Biliyorum , bu komik gelebilir size ama hakikaten yapabileceğim bir şey yok.
Onun için şuna karar verdim :Bu senenin kararları , HİÇ BİR KARARI ALMAMAK OLACAK!
Kendimi bu tür psikolojik kısıtlamalardan uzak tutmaya çalışacağım.
Bakalım becerebilecekmiyim:)

Yeni yıl tebriği!

2008-01-02T17:43:00.000+01:00

Umarım bu yeni senede bütün mutluluk puzzle'nizdeki parçaları bulup , tablonuzu tamamlarsınız arkadaşlar!

Artistik Istanbul Röntgenciliği:)

2007-12-03T13:29:00.002+01:00

hayır efenim sadece naçizane bir panorama denemesi:)

Fotoğraf Kiraathanesi 1 yaşına bastı!

2007-11-21T15:40:00.001+01:00

Evet ,sevgili "Fotoğraf Kiraathanesi" grubumuz 1 yaşına bastı.Tam bir senedir, bu grup aktif olarak çok güzel aktiviteler orgaize ediyor, sevgili elemanlarıyla beraber.Bunu kutlayalım dedik ve 18 Kasımda Taksimde toplandık.Görüşme yeri Saray Muhallebicisi oldu.Güzel bir kahvaltı, sohbetten sonra, Taksim yollarına koyulduk.İlk olarak Galatasaray, sonra Fransız Sokağından çıkarak Tophane tarafına doğru ilerledik.Hafif olarak yağmur çiselese de bile,foto çekmeye devam ettik , iyi de ettik çünkü Tophanede gerçekten de harikulade binalar ve manzaralar var.Şahsen her geçtiğimde, yepyeni bir şeyle kaşılaşıyormuşum gibi bi hise kapılıyorum , bu da beni çok heyecanlandırıyor.
Yolculuğumuza Karaköye inerek devam ettik, sonraki durağımız Bankalar Sokağı oldu.Orda da o güzel , eski binaların fotosunu çektikten sonra, Galata Kulesine doğru çıktık.
Acıktığımızı fark ettik ama yavaştan , onun için "Canım ciğerim"e uğramak artık şart oldu:)
Orda da keyifli bir süre geçirdik.Her zamanki gibi şen şakrak davranışlarımızla, herkesi güldürmeyi başardık:)
Günümüz Istiklal yollarında sona erdi..Bir dahaki buluşmaya görüşünceye dek..Sağlıcakla kalın dostlar..

Gregor ve Ben

2007-10-29T09:05:00.001+01:00

Uzun bir iş günü sona ermişti.Yorucu , yenilikleri yada özel anları olan bir gün değil.
Uzun sözün kısası monoton ve sıkıcı bir iş gün geçirmiştim.Yeni bir şeyi öğrendiğin yada keşfettiğin günlerden olmak şöyle dursun , bilakis , kendimden ve enerjimden taviz verdiğim günlerdendi.
Böyle günlerde eve gitmeye sabırsızlanıyorum. Eve gireyim , orada kapanayım ve günün bütün sıkıntılarımı orada savrulayım istiyordum.
Ben evde oturmayı çok severim.Küçük evciğimi çok seviyorum.Kendi kendime kurduğum o dünyayı seviyorum.Bu belki çok benmerkezci gibi durabilir , ama napalım , ben bunu böyle algılıyorum.
Sonunda varıyorum.Bir rahatlama hissediyorum.İyi yada kötü bu gün de bitti , şimdi rahatlama zamanı , kendi dünyama dönüş zamanıdır.
Kanepeye sızlıyorum.Hep yorgun olduğumda böyle yapıyorum.Gözlerimi birkaç anlığına derin bir karanlığa dalmak istermişçesine sımsıkı kapatıyorum.Bu bende bir sürü rahatsız edici şeylerden kaçıyormuşum gibi bir izlenim bırakıyor.
Gözlerimi yeniden açıyorum.. Beynimde alışılagelmiş bir ferahlama hissediyorum.Gözlerimi serbestçe odanın her tarafına gezdiriyorum..öylesine.. amaçsızca.Gözlerimi otluyorum desem doğru olacak.

Ve aniden , o kadar zorlanarak sağlayabildiğim tüm o rahatlama,gevşeme ve relaksımı benden çalacak olan yaratıkla karşılaşıyorum.
Duvarda duruyor.Küçücüktür.Ama Ama körpe olduğu kadar , çok hızlıdır da .Havadaki en az değişikliğe bile hassas’sa benim hareketlerime karşı tabii ki de hassastır. Büyük diplomattır aynı zamanda .Bir şeyler hareket etmezse, o da orada hiç hareket etmeden duruyor , bir ölü, görünmez biri imiş gibi duruyor.
Işığı söndürmeyi deniyorum.Yeniden açtığımda , onun baya bir yol kattığını fark ediyorum.

-Bak sen , - diyorum içimden.- Kerata , beni mi kandıracan len sen ?

Aslında bu işi iyice düşündüğümde , onun benden üstün olduğunu görüyorum.Şeytanın kendisi kadar hızlıdır , kurnazdır, müthiş bir hissetme sezgisine sahip ve her yere de sorunsuzca kayabiliyor.Benim yer çekimim ise , beni acı bir şekilde yere bağlı tutmaya devam ediyor.
Ona vurmaya karar veriyorum.Yalnız , ne yazık ki yukarıdaki yaratığın belirttiğim özelliklerinden dolayı bu girişimim çok komik olduğunu sonradan farkına varıyorum.
O zaman ne yapayım?
Kendisine aldırmamaya kara veriyorum.Sanki o orda yokmuş gibi, hiç var olmamış gibi.

- Yorgunum , - diyorum - , yatmam lazım.Yatağımın yanındaki duvardan geçtiyse de , bana ne ?

Ama uyuyamıyorum, yapamıyorum.Aklım onun kaygan vücudunda kalıp gitti.
Kaygan ve çabuk kaybolan şeylerden hoşlanmıyorum.Onlarda samimi olmayan bir şey var.Yüzeysel bir şey.Onlardan tiksiniyorum.

Onu düşünmeden edemediğimin farkına varıyorum.Yalnız artık dayanma gücümün de kalmadığının farkındayım.
Onun için artık onun varlığını kabul etmeye karar veriyorum , bu durumu kabullenmeye çalışıyorum, bu hali benimsemeye karar veriyorum.Hatta onunla daha da yakınlaşıp , onu tanıdık biri olarak görmeye çalışıyorum.

Kendisine Gregor adını taktım. Tabii ya Gregor , çünkü kendisi davet edilmemiş , istenilmez birisiydi.Belki de çünkü bir sürü davet edilmemiş birilerinin hayatımda utanmazca, çekinmeden kaymalarını hatırlatıyordu bana.
Dozu kaçırarak, haber vermeden ..serbestçe..

-Gregor , oğlum , - diyorum..Ne kadar istenilmez ve davet edilmemiş olsan da , evimde misafirsin , ondan dolayı seni kovacak değilim. Yalnız sana bir şey söylemem lazım , bunu da kafana iyice sok , anladın mı ?
Ben evde olmadıkça , istediğini yapabilirsin..AMA .. Ben buraya geldiğimde senden bir parçacık bile görmek istemiyorum.Burası benim evim …onun için ne halin varsa gör tamam mı.. nereye kaybolacağın ise beni zerreye kadar ilgilendirmez…

Hiçbir ses duyamıyorum , hiçbir yerde herhangi bir hareket yada iğrenç sürüngenimsi sesler kulağıma gelmiyor.
Anlıyorum..Bu şerefsiz , bana zekiyi , çok bilmişi oynuyor.Öyle .. gizlice.Hiç keyfini bozmadan.
Beni hayatım boyunca saran bütün sinsiler gibi.. duyulmayan sırıtmalarıyla , kendi yaptığı paçozluklarıyla beni utandırarak. Deliriyorum.

Artık bende onunla aynı silahla oynamaya karar veriyorum.Onun gibi yeniden canlanan aptalı oynamaya kara veriyorum.Yapıyorum da.
Öncellikle ışığı söndürüyorum.Bekliyorum.Neredeyse nefes almıyorum , sadece elimdeki terliği sertçe elimde sıkıştırıyorum.

Ve işte , az sonra duvarın üzerinde ıslak ıslak bir sürünmeler hisseder gibi oluyorum.Derim bir diken duvarına dönmüş vaziyette, yalnız hiçbir ses çıkarmıyorum.Bir algılayıcı hücre denizine dönmüş durumdayım.Dalgalı bir sinir okyanusuna.
Sonunda çok yakınlaştığını hissediyorum.Pervasızca oynuyor , hiçbir şeyin onu hissetmediğinden , tam emin olarak.
Ve bu pervasızlığı çok pahalıya mal oluyor.Ebediyet kadar!

Halen sinirlerim çok gergin.Yine de gülümseyebiliyorum.Hatta kahkaha atıyorum. Düşünüyorum da , her zaman bir ayrıntı unutulur , hatalara hep açık bir kapı bırakılır , işler saçma sapan örüldüğünde arap saçına dönüyor.
Bilge planlarla kurulmuş gibi görülüp , aynı zamanda sapıkça olan bu planlarla bir şeyler yapmaya kalkışıldığında , işler sarıp sarmalanıyor.
Onun için bütün bunların yapılmaması daha doğrudur , diye düşünüyorum , politikanı oynamamak , tuzaklar yoğurmamak daha iyidir , en azından bu kadar bayağı bir şekilde değil.Cesur ve biraz aptal olmak , biraz da sabırsız olmak daha iyidir , diyorum.Bence daha sağlıklı.
Battaniyenin vücudumun üzerinde hoş ağırlığını hissediyorum , beni uykuya doğru tatlı mı tatlı uyuşturmasını.
Simsiyah bir gecedir, yıldızsız bir gece.
Etrafı muhteşem bir karanlık sarmış . Tam da arzulanan dinlenmede kaybolmak için olması gereken harikulade karanlık.

Döndüm , buradayım..

2007-10-17T11:37:00.001+02:00

Biliyorsunuz arkadaşlar geçen günlerde yoktum, memlekette idim. Buradaki yokluğum ondan kaynaklanıyor.

Arnavutluk ve Karadağ, Budva şehrinde (2 gün) geçirdim son 2 haftamı.Güzel günlerdi , dolaştım ama en önemlisi sevdiklerimle kaliteli zaman geçirdim.Anneciğimle yemek sonrası kahveyi içtim , hoş sohbetlere daldım ve bir daha onun bana olan harika arkadaşça yaklaşımına aşık oldum.Bu bana çok iyi geldi.Ama şimdi de yokluğunu çok hissetiriyor ne yazık:(

Napalım en kısa görüşmemizi bekleyecem artık..Galiba benim hayatım birilerini,bir yerleri özleyerek geçecek:(

Sizi de sıkmadan bazı çektiğim fotolarla baş başa bırakıyorum dostlar!

Sevgiler,

Eni

Kadere içelim?

2007-09-27T17:00:00.002+02:00

Kader şişko bir kapitalisttir.Senden çok istekleri vardır , sana 1 şey vermeden evvel canını çıkarttıyor,seni iyice yoruyor.

Kader sarraf bir fahişedir. Aklını çelip ,seni asla istediğin yere götürmeden , senden istediklerini alabiliyor .

Kader ahlakı olmayan bir masaldır.Belki de bizi ona götürebilen birçok yollar vardır ama onların çoğu doğru değildir.

Kader birden çok çözümleri olan bir problemdir.Yakalanmaya çok yakın, çok basit, çok anlaşılır gibi dursa da sizi seçim dilemine sürüklüyor.

Kader ekstravagan şeyleri sever.Abartıyla dosttur.Kontrol edilmiş , iza altına alınmış zevklere, sınırlandırılmış dileklere yaklaşmıyor.Uyuşuk ruhlara , kırık kalplere tahammülü yok.

Vahşi, yabani bir doğası var kaderin.

Asla tolerans göstermez.Özellikle de onun küçük bır kısmıyla yetinenlere.Bu tip durumlardan çok hızlı bir şekilde kaçar.

Ve fakat, kötü bir huyu var:Doyum nedir bilmeyen birilerine , kıskançlığı büyük bir iştahla gösterenlere rastladığında , midesi bozulup ,dökülüyor.Belkide çünkü orada herhangi bir prensip öğesi , seçkin detaylar ve seçicilik isteği bulmadığından rahatça dağıtıyor kendini .

Aslında bakarsan , kader çok karakterli değilmiş! Dolayısıyla da çok değerli bir şey olmasa gerek.

Onun için kaderin canı cehenneme diyorum arkadaşlar.

Şerefe!

Shi Gan- (komplekslerimizin bir aynası)

2007-09-19T12:22:00.000+02:00

foto: www.imdb.com

İki senelik bir aşk ilişkisi.Birbirini seven iki insan.Yalnız..

Kızın ezik duyguları bu mutluluğu tatmasını engelliyor.Erkek arkadaşını çılgınca kıskanıyor , onun artık yüzünde bıktığını düşünmektedir.Amansız bir şekilde sevgilisinin dikattini çekmek için , estetik bir operasyoa girmeye kara veriyor.Size filmin devamını anlatmak niyetinde değilim (zaten haftaya çarşamba cnbc-e'de var saat 22.00'de)..

Bu filmi seyrederken bir kitapta okuduğum bir deyim geldi aklıma.Orda asıl kız sevgilisine böyle yazardı bir mektupta: Seni sevebilmek için biliyormusun kaç kimlik değiştirdim?

Bu gerçekten de acı bir şeydir.Kendimizi olduğumuz gibi kabul edememek , gereksiz oluşturduğumuz komplekslerimiz hayatımızı olduğundan daha da zor kılıyordur.

Sonsuz paranoya: Halen onun gözlerinde çekici miyim?Halen onun için yeterince komik/çarpıcı/eğlencelimiyim?Ve bütün bu özellikler her zaman en yüksek dozda mıdır?

Kendimiziden böyle korkunç bir kaçış ne için?Karakterimizi süslemek için bu can atmalar neye?Nerden gelir bu eksiklik duygusu?

Keşke bütün bunların , başımıza gelen felaketlerinin nedeni olduğunu bir anlayabilsek!

Size Kim Ki Duk'un bu filmini şiddetle tavsiye ediyorum!

Çarpıcı Posterler!

2007-09-15T13:17:00.000+02:00

Istanbul Design Week'ten Aids konulu bazı çarpıcı posterler!

Koku..

2007-09-04T15:48:00.000+02:00

Güzel fotosuyla hikayeme renk katan arkadaşım Şifa Barlas'a çok teşekkürler (flickr adresi :http://www.flickr.com/photos/74944580@N00)

Dopdolu olan bir zambağın polenlerin kokusu, bir ağaç kabuğunun muskla karışık olan aroması , kayanın üzerinde olan bir fosilin burun delici havası , bir kül parçasının yanık kokusu.. Bunların hepsi de değişik bir şekilde dikkat çekicidir.Bu kokulara bir de insan profilini , insan ruhunun esansını ve insan kalbinin gözeneklerinin dokularını eklediğinizi düşünün ve işte böylece bir insanın aurasını yaratmış oluyorsunuz.Bir ruhunun kimyasına doğru sizi götüren en harika rehber...Size de , böylece sadece bu ruha doğru seyahat etmek kalır.
Aniden kapı açılır ve bütün oda senin kokunla doluyor.Odanın her köşesi onu sanki garip bir hızla emer gibi.Ekşi bir tazeliği olan ve sanki tüm bir ormanın esrarengizliğini taşıyan bir çam kokusudur bu.Odadaki hava bir anda bir telmişçesine gerginleşiyor.Başka hiç bir koku cereyan etmiyor , hiç başka bir esintinin izi yok , her yerde senin kokunun hakimiyeti var.
İşte benim yolculuğum burada başlıyor.Zalimce çekici olan o yolculuk , o kapalı gözlerle yapılan hislerimin takibi.Bütün duyularım ; bu kokunun onlara verdiği sevinçle kontrolden çıkmış bir hızla özgürce sarhoş gibi dolaşıyorlar, bu mutlu trans denizinde yüzüyorlar.
Şu anda onları frenleyen tek bir neden vardır ; bu kokunun her damlasını tutmak, her notunu gizlice hapsetmek , her nüansını fanatikçe gizlemek ve bunu da ruhumun kilerinin derinliklerinde sıkıştırmak!
Sonra da bununla , zor saatlerimde,senin özleminle dolu olan saatlerimde yeniden göz göze geleceğim , yokluğunun verdiği hummaları durdurmak için bu kokuya yeniden ihtiyacım olacak...
Nefes alamıyorum ..artık değil..Senin kokunla doluyum...Aslında bundan şikayetçi filan da değilim.Ondan bir tanecik damla bile bırakmak istemiyorum.
Beni şoke ediyor, onu koklayınca kafayı buluyorum , beni titretiyor , bana çok ilginç şeyler yaptırıyor ve fakat onun bir zerresinden bile vaazgeçemiyorum.
Artık kokun daha da yoğun hissediliyor...Bana çok yakın olmalısın, herhalde yazı masama kadar gelmişsindir.Kokunun muzaffer savurmasının neden olduğu nefes darlığımdan patlayacak gibi oluyorum.Evet şimdi masamdan geçiyorsun ve bana merhaba demeye yaklaşıyorsun.Belki 5 , en fazla 7 adımdır bizi artık ayıran.Sen benimle selamlaşmaya geliyorsun , ben artık bunu biliyorum.Rahat tavırlarınla , her zamanki babacan davranışlarınla yaklaşıyorsun.
Sen bu kadar yakınsın!
Ama ben kafamı çevirmeye korkuyorum. Çünkü seni görünce , hep yaptığım, o durdurulamaz sevinçten kaynaklanan o spontan tavırlarımı sergilemekten korkuyorum.Bunları yapacağımı biliyorum , hep aynı şekilde davranıyorum çünkü.Parlak gözlü bir gülümseyiş, saçma sapan ve güya "naber dostum" der gibi bir el hareketi , babacan bir konuşma..işte herzaman yaptıklarım bunlardır seni gördüğüm zaman.Kim bilir bunlar ne kadar salakça gözüküyor.Bunları düşünmek bile kalbimi dondurmaya yetiyor.
Onun için etrafımda neler olduğunu görmemek için olağanüstü çaba sarfediyorum.Hatta nefes bile almamaya çalışıyorum.Sonuçta her şeye neden olan da odur...Hızlı bir şekilde bilgisayarda bir şeyler yazıyor gibi yapıyorum.Klavye , kontrolünü kaybetmiş olan parmaklarım karşısında , bazı soluk feryatlar çıkartıyor. Bu ses , az da olsa beni rahatlatıyor.En azından gözlerimi karartıp , etrafımdan az da olsa kopmamı sağlıyor.
Aniden sırtımda bir elin dokunuşunu hissediyorum.Kafamı güya tembel bir şekilde çevirip , mimiğime en yavaş hareketleri , tepkilerime bir kaplumbağa ritmi vermey çalışıyorum..
Sen beni her zamanki gibi selamlıyorsun, ama bu sefer ilginç bir canlılıkla , gözünde parlayan bir ışıkla.Reflekslerimi tutmaya çalışmaktan zaten bitap düşen beynimin işini , daha da zorlaştıran rahatsız edici bir bakışla bana bakmaya devam ediyorsun.
Beni bu gece vereceğin partiye davet ediyorsun.Bana evet yada hayır deme fırsatı vermeden kaçıp beni daha da karışık bir kafayla burakıveriyorsun.
-Hay Allah parti adresini bile vermedi-diye düşünüyorum - ki o sırada masada duran ve üstünde "iki kişilk davet" yazan bir kutuyu görüyorum.
Şaşkın bir halde kutuyu açıyorum ve içinde asla görmeyi aklımdan bile geçirmediğim şeyi görüyorum: Benim kullandığım parfümü!
-Sen benim parfümümü nerden biliyorsun ki?, - diye düşünüyorum.
Şişeyi çevirince arkada bir not buluyorum : Sezgilerini ve duygularını takip et!Onlar seni yanlış adrese götürmezler!

Gülümsüyorum... Adımlarımı artık rastgele atmayacağımdan emin olduğum yepyeni bir yolculuğa çıkıyorum..

Not: Süskindin "das parfum" kitabını okuyup da etkilenmeyen yok sanırım.Yukarıdaki yazı da bu etkinin bir sonucudur:)

Bugün benim 1.nci flickr doğum günüm:)

2007-08-31T12:20:00.001+02:00

Evet tam bir sene oldu Flickr'da fotolarımı paylaşalı.Gerçekten iyi ki de katılmışım diyorum! Yoksa fotoğrafın benim için olan önemini anlayamazdım ve bu kadar harika arkadaşlara sahip olmazdım! Bu kadar farklı vizyonlara sahip olmazdım!Onun için iyi ki de varsın flickr:)

Kuraklık ve yeşillik

2007-08-29T16:32:00.001+02:00

Bu fotoma bakıyordum da aklıma bir şey geldi..Fotoda radikal 2 taraf var.Bir tanesi yemyeşil , öbürü kupkuru ve taş dolu.Ortada bunları ayıran da ahşap.Aslında ağaçların havanın temizliğinde ne kadar önemli olduğunu bir daha hatırlatmıyor mu bu foto?Onun için mümkün olduğu kadar ağaçları koruyalım mümkünse dikelim arkadaşlar!
Başka bir şey demiyorum ve sizi aşağıdaki haberle başbaşa bırakıyorum:

"TEMA SIZIN ICIN 9 AGACI UCRETSIZ DIKIYOR... Herhangi bir ücret ödemiyorsunuz.Bir insanin yıllık gazete, dergi, kürdan, kırtasiye vesaire ihtiyaçlari için tam 7 agac kullaniliyor. Yani düsünün her birimiz yilda 7 agaci tuketiyoruz! Sizin icin 7 degil tam 9 tane mese ağacı dikilecek... ve ÜCRETSİZ. Siz de kendi adiniza kampanyaya destek olmak için Siteye giriyorsunuz...Sol altta projeye destek butonuna tikliyorsunuz. Formu doldurup yolluyorsunuz. Sponsor firmalardan 20 adet sms geliyor size... Isterseniz mesajlari okumadan siliyorsunuz. www.smsmese.orgFormu dolduran herkes icin 9 mese dikiliyor. Toplam 100 milyon SMS'e ulasmak gerekiyor... Ayvalik, Antalya, Datca... Türkiye İçin 100 Milyon MesajTEMA Vakfı, ozyasar.NET arasında imzalanan protokolle, TEMA Vakfı’nın 1998 yılından bu yana Çevre ve Orman Bakanlığı işbirliği ile sürdürdüğü 10 Milyar Meşe Projesi çerçevesinde meşe tohumlarını toprakla buluşturacak “Türkiye için 100 milyon mesaj” kampanyası başlatılmıştır. Proje çerçevesinde herhangi bir ücret ödemeksizin adınıza 20 sms reklam gönderilmesine izin verdiğiniz takdirde, adınıza 9 meşe tohumu toprakla buluşturulacaktır. Türkiye de ilk defa uygulanan hedef kitle temelli Türkiye İçin 100 Milyon Mesaj Projesi’nde amaç yüksek katılım sağlanması ve reklam verecek sponsorlar ile meşe tohumlarının ekimi için gerekli desteğin teminidir.Bu projede ozyasar.NET, TEMA Vakfı ile arasında imzalanan protokol gereğince bağışçıdır. TEMA Vakfı tüzel kişiliğinin protokolde geçen işbirliği sınırları dışında; www.qsms.net web sitesi ile ilgili herhangi bir hukuki ilişkisi yoktur. TEMA Vakfının bu web sitesi veya sahipleri ile herhangi bir ortaklığı yoktur. Projedeki tüm çalışmalar TEMA tarafından sürekli denetlenmektedir. "

Now Public'te yayınlanan 2 fotom:)

2007-08-25T13:37:00.001+02:00

Hiyaaaa ! Now Public ( yada başka adıyla : kitlelerin mediası olarak tanınan ) , ve değişik insanların hikaye, foto ve video paylaşımı yaptığı bir haber sitesinde iki fotom yayınlandı:)

Linklerine buradan ulaşabilirsiniz.Sayfadaki nickim flickr nickim ile aynı : marielito:

1.http://www.nowpublic.com/petas_new_id_rather_go_naked_than_wear_fur_spokes_model
2.http://www.nowpublic.com/are-beverages-making-you-fat

Now Public hakkında daha fazla bilgi için bkz :http://www.nowpublic.com/node/161611

Umarım beğenirsiniz:)

Şehir yalnızlığı

2007-08-24T11:56:00.000+02:00

Daha fazla mesai, daha fazla toplantılar, daha fazla dopdolu ajandalar.Daha fazla kariyer planları ,geleceğe dair daha fazla stres , iş arkadaşları arasında daha fazla kıskançlık.Daha fazla entrika , daha fazla güvensizlik, daha fazla üzüntü.Daha fazla iptal edilen görüşmeler,daha fazla geciktirilmiş ziyaretler.Daha fazla uykusuzluk,daha fazla gevşeme.
Daha az sakinlik , daha az huzur, daha az gülümsemeler.Daha az konuşmalar, daha az eğlence,daha az paylaşılacak şeyler.Daha az rahat davranışlar , daha az adanma isteği, daha az sıcaklık.
Daha az detay isteği,daha fazla geçici noktalara odaklanma.Daha az ilgi , daha fazla ani şeylere koşuşturma.Daha az dinleme isteği, daha fazla kaçma hissi.Daha az insanlara katılma isteği , daha fazla kendine kapanmalar.
Bugünkü şehir hayatının sembolü izolasyon,yüzeysellik ve ilgisizliğin bir sentezidir.Hepsi beraber şu kaçınılmaz yalnızlığa yol açıyorlar.
Şehir yalnızlığına.

Dokular üzerinde bir yazı!

2007-08-16T10:59:00.002+02:00

Fotolarımdan anlamış olmalısınız:) Dokulara hastayım!Her zaman çok dikkatimi çekmişler.

Wikipedian anlatımına göre: Dokular, objelerin dış yüzeylerinden , dokunma hisi ile algılanan /yaratılan özelliklere bağlıdır.

Ama bence ondan bundan daha fazladır.Şahsen onları "Hatıralar Kabukları" olarak tanımlıyorum.Başka bir şekilde düşünmem mümkün değil.Çünkü bana göre dokular bütün senelerin izlerini ve hatıralarını taşıyorlar.Bütün kokuları.Bütün titreyişleri.Bütün çatlamaları.

Kuklaları ile oynayan küçük bir kızın el izini , bazı küçük futbol oynayan çocukların duvara fırlattıkları topun izleri , iki aşıkların ilk isim harflerinin oyması , bir kadının boynunun kadifemsi dokuları , tutkuyla sarılan iki vücudun titreyişi , bir dansçının ayaklarının titremesini , dikkatsizce ama o kadar da duygulu yazılan bir yazının gölgelerini , "baş başa" olan bir dayanışmanın sinerjisini taşıyorlar...Ve bütün bu çeşitli ve yırtılmış tabakalar , renkler zamanın temsilcisi gibiler , her birisi başka bir karaktere, başka bir duruma aittir.Ve bütün doku da bu dinamiğin bir sintezi gibidir.

Harika değiller mi gerçekten?

Paradokslar (2006)

2007-08-09T11:37:00.002+02:00

Henüz yeni bulduğun ve nasıl olsa sana ait olmayan değerli bir şeyi/birisini kaybetmek , onu gene bir süre sonra gene sana ait değilken bulmak çok acı bir şeydir.

Ama nedense anlamsız bir sevinç ruhunu dolduruyor , ve de ne yazık ki aynı zamanda mütemadyen endişe onu tüm zaman boyunca bomboş bir mağaraya çeviriyor.Kaybetmenin acısı ve yeniden bulmanın mutluluğu. Birbirlerine ne kadar uzak ,ama ne kadar da yakınlar. Insan başka özel bir anı , başka şanslı bir rastlantıyı beklemekten başka ne yapabilir?

Yeni bir safarimiz sona erdi..

2007-08-02T15:28:00.000+02:00

Gene harika bir safariyi geride bıraktık.Bu sefer 60 küsür kişiden oluşan bir grupla (Istanbul ve Ankaradan üyelerin katılımıyla) gene eski Istanbulun kapılarını araladık.
Gene çok keyifli, bol eğlenceli, güzel anıları dolu olan bir geziydi bu.Muhteşem grubumuzla her zaman ki gibi sadece fotoğraf çekmenin keyfini çıkarmadık, daimi çay/kahve ritüellerini de yerine getirdik elbette.Ve tabii ki de gene rastlayabileceğimiz en güzel yerlerde oturduk.Bu konuda çok şanslı olduğumuzu söylemeliyim:)
Bu sefer Suleymaniyede harika bir kafe bulduk , Haliçi oradan gerçekten de elinizin altında almışsınız gibi hissetmemek mümkün değil.İşte size bunu kanıtı: )
http://www.flickr.com/photos/t-h-s/954371563/
Adı tabii ki de Haliç Kafe idi: D
Planda rotamız sadece Balat idi ama biz önce Eminönünde buluştuk ve yürüyüş partizanları olarak yürümeye karar verdik:) İyi de ettik...Böylece Eminönü,Suleymaniye,Unkapanı,Cibali,Balatı gezmiş olduk.Saatlerce rengarenk bir insan,kültür,renk,tarzlar mozaiğinde dolaştık durduk.
Tabii ki burada bitmedi.Safariden sonra keyif durağımız bu sefer Galata köprüsünün altı oldu.Güzel , bol sohbetli bir yemekten sonra, halen enerjisi kalan 15-20 kişilik grupta kendini küçük, 90' lı senelerin o naif bar atmosferini yaşatan Eloy adlı , Beyoğlu sokaklarında bulunan barda son enerji pillerimizi harcadık:)
Şimdiden yeni buluşmamızı dört gözle bekliyorum:)

Kırık düşler bulvarı

2007-07-18T11:17:00.001+02:00

Karanlıkta yapayalnız yürüyorum.Her şey katranlı bir maskeyle kaplanmış gibi.
Ağaçlar bağırıyormuş gibi duran çıplak boşluklarında ürkütücü görünüyorlar..Ümitsizce yukarıya doğru uzanan dalları , kendileri de tespit edemediği,tanımadığı,görmediği bir yere doğru yalvarıyormuşçasına duruyorlar...
Sayısız bulutlar , pusu kuran bir volkana benzeyen , sıkıntılı gökte hücum ediyorlar.
Bu nefes daraltıcı durumdan bir an evvel kurtulabilmek için daha da hızlı yürümeye başlıyorum , ama ortaya çıkan kap kalın bir duvar , o kadar ani bir karşılaşma olur ki ona çarpmaktan başka elimden bir şey gelmiyor.
Kafamı dönüp ona bakıyorum..Tüm duvarın fotoğraflarla dolu olduğunu görmekten de kendimi şaşırmaktan alıkoyamıyorum.Gözlerimin önünden benim ve hayatımın çeşitli imajları geçiyor.Her bir tanesinin kendisine özgü pişmanlıkları ve hüzünlüğüyle.Her bir tanesi acılı izlerini bırakarak.Her biri kalbimi kanatırcasına kazarak...
Unutulmuş simaları , aklımdan çıkan anları , içe bastırılmış hayal kırıklıkları , gizlenmiş heyecanları , anlamsız bir şekilde olsa da bile , hiç bir zaman gerçekleşmemişse de bile ümitli bekleyişleri fark ediyorum.Bu hisleri bu şekilde sergilendiğini görmek ne kadar da garip bir durum!Bunların hepsinin kısır ümitlere dönüştüğünü bilmek de ne kadar hüzünlü bir şey...Hiç bir şey bu tahrip edici melankoli durumdan fazla uzanmamıştır!

-Bugün bir elma yedim , ama içinde bir solucan bile bulamadım..Keşke bulsaydım!En azından bu bir değişiklik olacaktı , sıkıntı denizden serinletici ,yeni bir dalga gibi olacaktı...Ama bu mümkün değildir!Daimi boşluk hüküm etmeye devam edecek!

Ruhumun yeraltı şehrinde olan bu gezinti , beni ölümüne yordu.Beni yukarıya kaldıracak bir asansöra ihtiyacım var!Çünkü başka bir bulvarda gezmek istiyorum artık!

En sevdiğiniz deyimlerinizi paylaşın!

2007-07-17T15:01:00.000+02:00

En sevdiğim deyimlerden biri Pablo Nerudaya aittir:

Gülüşün bir kelebek uçuşu kadar narin...

Ya sizin var mı çok sevdiğiniz ?Paylaşırsanız sevinirim!

Anket..

2007-07-10T11:20:00.000+02:00

Fotodaki sarhoşu bulun:)

Arnavutluktan ilginç manzaralar...

2007-07-06T15:22:00.000+02:00

Arnavutlukta idim arkadaşlar.Geçen hafta döndüm.Ondan uğrayamadım buraya.

Huzurlarınızda evime çok yakın olan bir binanın fotosunu getiriyorum.Evini birkaç metre kare büyütmenin bir yolunu burada görebilirsiniz:)

Nefes nefese

2007-06-16T15:09:00.000+02:00

Tepside görkemli görkemli yatıyorlar.Derileri halen harika bir şekilde parlıyor.Kim bilir ne kadar güzel yansımıştır bu kadar güzel kırmızı, oranj renkl derisi değişik sularda!

Vücutlarında halen hayat izleri gözlemleyebilirsin.Sulardaki o hızlı dalışlarını , zarif hareketlerinden kaynaklanan suların titremesini , ve en harika sirenlerini kıskandırmak istermişçesine kuyruklarını cilveli oynatmasını halen hayal edebilirsin!

Kim bilir kaç deniz ve okyanusu geçmişler , kaç değişik sularda yüzmüşler , kaç batmış medeniyetlerden, şehirlerden geçmişler?Kim bilir hangi sualtı sırları , yansımaları ile karşılaşmışlar??

Cam parçalarına benzeyen gözleri halen parlıyor...Öyle kocaman açılmış halleriyle sanki bir mesaj vermek istiyorlar.Belki de son anı anlatmak isterler , o affetmez bir şekilde hızlı olan bir çengelden kaynaklanan o son bayılma anını...sonra da hemen gelen nefes darlığı ve boş çarpınmalar.Ümitsiz dualara benzer bu son çarpınmalar, gidecek bir yeri , kendilerini duyuracağı kimse yok! Gözlerinde felaketin neredeyse korkunç bir odaklanması var.

Ve ağızları , onlar için ne diyeceksiniz?O kadar gürültülü , tüyler ürpertici bir şekilde açılan ağızlarına ne diyeceksiniz?

Bu yarıda kalan çığlığın , yolun ortasında durdurulan haykırmanın önünde Munch'un "Çığlık" karakteri ne dir ki?

Bu ortada kalmak istemeyen hayatın çığlığıdır , kum saati durmuş bir hayatın çığlığıdır , kendi isteği olmadan bu dünyadan kopan hayatın çığlığıdır.

Ayrıca hayatın kapanmasından önceki son isteğidir: neşenin havasını çekmek , heyecanın sıcaklığını hissetmek , kendisiyle son kez sarhoş olmak..

Bu hikayeyi yazmama neden olan arkadaşım Burak'a harika fotosu için çok teşekkürler!

Burakın flickr'daki sitesi: http://www.flickr.com/photos/burakyilmaz61

Ben kötü bir resamım.Kimin umrunda:)?

2007-06-07T11:27:00.001+02:00

Hayatım boyunca çizim konusunda bir felaket idim.Arkadaşlarımın çizimlerine bayılıyordum ama sıra bana gelince o kadar stres ederdim ki ellerim ter içinde kalırdı:(
Onun için geçenlerde bir fotomdan çok etkilenmiş olup onu bir yeni çizeceği projesinde kullanabilmek için izin isteyen bir ressamın mailini alınca ne kadar duyduğumu anlıyorsunuzdur sanırım.Tabii ki kabul ettim ve gerçekten nasıl bir şey ortaya çıktığını görünce çok hoşuma gitti.
Tamam ressam olarak korkunç olabilirim , ama en azından resimimle bir ressamın dikkatini çekebildim:)
Aşağıda yukarıdaki resmimden etkilenerek çizilen tablonun linkine tıklayarak , tabloya ulaşabilirsiniz:
www.ebsqart.com/Artists/cmd_4251_profile_shows__1_4_G.htm

Dayanılmaz tercih : Bir amatör olmak!

2007-06-04T16:09:00.001+02:00

Hepimizin bir tercihidir bu : Bir amatör olmak. Bunu beğendiğimiz için mi yapıyoruz?Tabii ki de hayır ama gene de daha güvenli, daha kolay, daha ulaşılır,daha rahat,daha mantıklı ve zekicedir onu seçmek.Risk taşımıyor.Profesyonalizmin stresinden uzaktadır.Prestiji kaybetme korkusundan uzaktadır.
Amatör olmak size transparan bir sığınağı sağlıyor.Bütün eksikliklerinizi, komplekslerinizi, güvensizliklerinizi gizleyebileceğiniz bir sığınaktır bu.Çok rahat ve pratiktir, gittiğiniz her yere taşıyabilirsiniz onu.Aynı zamanda çok da modadır.
Bu günlerde herkes bir şeyde amatör olmuş durumda.Ben bunları iki gruba ayırıyorum:
1.Bu durumun farkında olup , onu bir güvenlik metodu olarak kullanmayanlar.
2.Kendilerini , amatörlüğün güvenli çerçevesinde gizleyenler.

Kendini bir amatör olarak lanse etmek , tertemiz bir gizlenme stratejisidir.Ona başka bir deyişle şöyle de diyebiliriz:Eksikliklerimizin transparan kamufle edilme ve düzeltilme sanatı..
Tamam , belki bu size biraz sert bir tanım gibi gelmiş olabilir, ama eğer biraz üstünde durur ve düşünürsek yukarıdaki deyiminin ne demek istediğini anlayacaksınız...
Bende bir amatörüm.Fotoğrafçılık,sinema,dans,yaratıcı yazı alanlarında amatörlük sürecindeyim.
Ama kabul etmem lazım ki kendime bu etiketi koymaktan bazen rahatsızlık duyuyorum .Prrofesyonel olarak çağrılmak istediğimden değil , sadece yukarıdaki nedenlerdendir rahatsızlığım.Çünkü sanki yolun başında olduğumu kabul etmemek için en kolay yolu seçiyormuşum gibi geliyor.
Sanırım kendisini geliştirmek isteyen herkes şunu kabul etmeli!Bazen hayal kırıklığına da neden olsa bile kendimizi geliştirmek açısından en iyi ilham kaynağı olacaktır!Zordur , ama buna değer!!!

Sonetler

2007-05-31T09:03:00.000+02:00

Bugün sizlere zamanında ne yazık ki çok az tanınan ve değeri az bilinen , çok sevdiğim bir amerikalı şairin, E.E.Cummings'ten bir şiir getiriyorum.Umarım beğenirsiniz, ben çok seviyorum;

SONELER-Gerçekler

VII

Bayılırım bedenime,birlikteyken
o senin
bedeninle.Bu öylesine yepyeni
bir şey ki.
Kaslar daha iri ve sinirler
daha da.
bayılırım bedenine.
bayılırım onun her yaptığına,
bayılırım nasıllarına.Bayılırım duyumsamaya belkemiğini
Bedenini ve kemiklerini ve
titreyen
-diri pürüzsüzlüğünü
ve ben onları
tekrar ve tekrar ve tekrar
öpeceğim,bayılırım
öpmeye şuranı buranı,
bayılırım ,usulca
okşayan ,sarsıcı tüylerine
kıvıl kürkünün ve her
neyse çıkıp
gelen ayrılarak tenden…..
Ve iri aşk-kırıntısı gözlere

Ve belki de bayılırım
titreyişine
altımda senin öylesine yepyeni…....

E.E.CUMMİNGS

Sorunsal..

2007-05-26T11:18:00.000+02:00

Bu aralar blogcular arasında bir auto-rapörtaj furyası başlamış durumda.Bana da attılar..Bu auto-rapörtajı paylaşmak istedim sizinle.

1.Sizin için mutluluk ne dir?
-Gerçekten multu olduğum anı hissetmek , bunu zaman geçtikten sonra farkına varmamak.
2.Sabahleyin sizi kaldıran ne dir?
-Büyük bir enerjiyle uyanan insanlardan olmayı çok isterdim ama ne yazık ki şu ana kadar hiç öyle olamadım.Kendime en çok kızdığım konulardan biridir zaten.O nedenle beni sabah kaldıran , sinirli bir şekilde hemen kapattığım cep telefonu zilidir.
3.En son ne zaman güldünüz?
- Bu sabah komik bir maili okurken.
4.Karakterinin en baskın özelliği nedir?
-İstikrarlı davranışlarım
5.En büyük eksikliğiniz?
-Konsantre olmamak,sabırsızlık,mükemmeliyetçilik.
6.Hangi hatalar konusunda daha toleranslı davranıyorsunuz?
-Mantıklı bir açıklaması olan hatalar konusunda.
7.Hangi tarihi kişi/yüz sende iz bırakmış?
-Rönesans sürecinin başlamasına neden olan "Humanisma" harekatı.
8.Bugünki kahramanlarınız kim dir?
- Korkmadan ve üçkağıt yapmadan hayallerinin peşine gidenler .
9.En sevdiğiniz seyahatınız hangisi oldu?
-Daha yapmadım ama sanırım Prag ve Uzak Doğu olacaktır.
10.En sevdiğiniz yazarlar?
-Hugo,Hesse,Bukowski,Hegel,Bierce,Kafka,Coelho,Murathan Mungan,Camus v.b, vb
11.Bir erkekte en çok değer verdiğiniz özellikler?
-Hislerinde ve seçimlerindeki istikrar.
12.Ya bir bayanda?
-Çıkarları yüzünden abartılı gurur ve hesap sormalar gibi basit durumları kullanmadan feminilitesini gösterebilmesi.
13. Sevdiğiniz kompozisyen?
-Yenilerden çok var sayamam.Ama klasiklerden Schubert (Özellikle "Piano Trio in E flat çalışması), Mozart,Bethoveen,Bach vb..
15.Sizde iz bırakan kitap?
-Bu çok zor bir soru.O kadar çok ki..Ama sevdiğim yazarlar belki size tahmin etmek için yardımcı olabilir:)
16.Sizde iz bırakan filmler?
-Fellini,Suzuki,Von Trier,Bergman,Herzog ve şu anda aklıma gelmeyen bir sürü yönetmenlerin filmleri.
17.En sevdiğiniz ressam?
-Dali,Caravaggio,Klimt,Munch,Buza ailesi(arnavut bunlar)
18.En sevdiğiniz renk/ler?
-Marin mavisi, yeşil,turkuaz,kırmızı,mor.
19.En büyük başarınız olarak ne görüyorsunuz?
-Hiç bir durumdan,halden,baskıdan etkilenmeden her zaman seçimlerime sahip çıkıp, onlardan asla vaz geçmemem.
20.En sevdiğiniz içecek/içki?
- Su, su ,su..Suyla hiç bir şeyi değişmem.Onun yokluğunda taze sıkılmış meyve suyu özellikle de nar suyu.Aaa illa alkol olacaksa az kırmızı şarap yada vişneli votka derim.
21.Yapmaktan en çok pişman olduğunuz şey?
- Doğru olmayan kişilerde zamanında , harcadığım manevi enerji.
22.En çok nefret ettiğiniz şey?
-İki yüzlülük, görmemiş insanların belirli bir yere geldikten sonraki davranışları , kötü niyetle kıskananlar, bayağılık.
23.En çok nelerden zevk alıyorsunuz?
-Olmadı şimdi.Sorulur mu bu yaw? Fotoğrafffffffff çekmek.Onun dışında sinema,dans etmek.Kiraatçılarla zaman geçirmek:))))
24.En büyük fobiniz:
-Akrepler.Ev değiştirmişliğim var onların yüzünden:)
25.Ne zaman yalan söylemeye yeltenirsiniz?
-Karşımdakinin ne söylersem söyleyim duymak ,anlamakyada inanmak istemediği zaman, her şeye çok nai bakan insanları kırmak istemediğim zaman, biraz daha uyumak istediğim zaman :))
26. Nasıl ölmek isterdiniz?
- Korkunç bir şekilde olmasını istemem tabii de , öldüğümü anlamadan da ölmek istemem yani.Onun için uyurken ölmek istemem.
27.Şuan anki ruhsal haliniz?
Denizde bir sandala benzer: Salantılı:)

Yaşasın aşk!

2007-05-25T13:17:00.000+02:00

Nasıl mi oldu???
Ben de bilmiyorum…Ne kadar zaman geçse de anlayamayacağım…
Bulunduğum o sonsuz boşlukta , bomboş olmaktan kendi duvarları arasında eko yaratan o boş ve kendisinden dahi kaçan benliğim , o her şeyden uzaklaşan ve her kalabalığın içinde yapayalnız olan ,her şeye uyan ama aslında içinde hiçbir şeyi barındırmayan o kaçak ruhum acaba böyle onu bu kadar sarsacak ,uyuşukluğunu bozacak ve her şeyden çekilmesine bir son verecek olan bir şeyin varlığından hiç haberdar mıydı?
Hayır hiç de değil…..
Her zamanki gibi köşesine çekilmiş,koyulmuş kurallara ve alışılmış olan her şeye ilgisiz bir şekilde devam etmeye bakarken,ve aynı zamanda bu alışılmışlıkla içinden dalga geçerken,o alışılmışlığın içinden ona resmen tokat atacak bir anın geleceğinden çok habersizdi…
Böyle bir şeyin olmasını beklemezken hatta böyle heyecanlara gülerken,her zamanki gibi alışılmış ve sıkılgan davranışlarıma sığınmaya çalışırken , ben hiç böyle bir tatlı tokadı yiyeceğimi düşünmemiştim…

Basit bir çift göz buluşması yetti buna.
Bir şarkı var : “Yağmur kraliçesi güneşi düşlüyor”diye , ben de şimdi düşünüyorum ki acaba buz ateşi düşler mi?
Bence evet…
Buz tutmuş bütün benliğim aniden sıcacık bir rüzgarın atkısıyla örtülmüştü…Bu rüzgar onu uyuşmuştu.İçimdeki buz bu sıcaklığa kendisini o kadar çok kaptırmış ki onunla bir olmaya karar vermiş ve böylece erimeye başlamış.Sanki her zaman öyleymiş gibi !
Aniden bütün alışılmış sıkıcı gerçekler duman gibi uzaklaşmaya başladı,hayat vardı artık içimde akan.
Kalbim , biraz korkakça içimde yeniden atıp içimi titretmeyi başladı…
Her tarafımın parladığını hissediyordum.Tabii çünkü benim için gök çok yakındı artık…
Kalbimin,beynimin,gözümün tek bir odağı vardı artık : O
Biraz utanarak,biraz çekinerek ama gene de durmaksızın O’na bakıyordum..
Ne kadar ilginçtir ki bu bomboş ruh için artık O sanki her zaman var olmuş bir şeydir ….O hep varmış aslında…
Kalabalığın içinde kendimi yapayalnız hissederken bile içimdeki ışığı söndürmeyen Oymuş meğerse…
Hey aşk , Sen ki insanların ruhunu yücelten,benliğine ışık saçan ,kalbine hayat veren,içini ve dışını güzelleştiren en güzel , en gerçek ,en samimi,en saf,en özel duygusun bu dünyada…
Sen yaşa aşk , yaşa !!!

Ona kadın olması için bir neden ver!

2007-05-24T08:50:00.001+02:00

1-Onu gerçekten öyle birisi imiş gibi hissetirerek

2-Onu kadınlığından utanç duymamasını sağlayarak

3-Ona vurmayarak

4-Annelik döneminde ona yardımcı olarak

5-Onun ruhuna giren anahtarlarını bularak

6-Ona dikkatle dinleyerek

7-Ona sadece bir şehvet objesi imişçesine bakmayarak

8-Kimliğini çekinmeden ortaya çıkarmasına yardım ederek

9-Onu algılamaya çalışarak

10-Onu severek

Yukarıdaki listeyi eksiksiz yerine getirebilecek ideal erkek nerede?:)

Blogda bir sene!

2007-05-23T09:12:00.002+02:00

Merhaba arkadaşlar fuar yoğunluğu nedeniyle bu aralar pek giremiyorum bloga...
Ama bugün iki satır da olsa yazmak istedim.Mayıs ayında blogum 1 yaşını doldurdu.Bir senedir aranızdayım ve bu gerçekten güzeldir bu blog sayesinde çok ilginç insanlarla tanıştım sanal olarak olsa da bile...
İyi ki varsınız diyorum ve her konuda yorumlarınızı bekliyorum:)

Güzelliğin gücü

2007-05-10T13:38:00.000+02:00

Hepimizin güzellikten ne kadar büyülendiğimizi görmek şaşırtıcı değilmi?Buna herkes dahildir, rahat insanlar, cana yakın insanlar , somurtkanlar, havalı insanlar..Yani her insan güzellikten anlamadan etkinleniyor.İlgi göstermiyormuş gibi duran snoplar bile ondan fazlasıyla etkilenmiş durumdalar.Onlara gerçekten de gülüyorum, güzel bir şey gördüğünde bir şey göstermemeye çalışma çabalarına, yazık onlara !Hiç bir zaman güzel bir şeyi kabul etmekten çekinmedim , ve onun varlığının bana verdiği bütün neşeyi sonuna kadar farkına vardım.
AMA! Evet her zamanki gibi aması var:) Güzelliği sevin,tadına varın ,etkisiyle sersemleyin de ama onu hayatınızın anlamı olmasına izin vermeyin , ona tapınmayın!
Çünkü hepimiz biliyoruz ki , herşey bir imajdan ibarettir!

Eski bir melodi

2007-05-09T11:27:00.000+02:00

Karanlık inmeye başlamıştı şehire.Gök , yeni duran yağmurdan ve belki de gizlenmiş alev kırmızısı , batmak üzere olan ve pencereye sıkıcı bir şekilde yansıtan güneşten dolayı ilginç bir renge bürünmüş.Oda kokulu mumlardan misk ve amber kokusuyla dolmuş.Buruşup , yırtılmış kağıtlarla doluydu.Greta yazmaya devam ediyordu. "ONA" yazıyordu.

Aniden sinirli bir şekilde güldü kendi kendine.Nasıl olurdu da çok önemli birisiymiş , adını büyük harflerle yazıyordu?

Onunla rastgele bazı iş arkadaşlarıyla beraberken tanışmıştı.Rahat olması,davranışlarındaki esnekliği , konuşmasındaki ve genel olarak davranışlarındaki empatikliğinden etkilenmişti.Herhalde karşı taraf da aynı elektriği almış olmalıydı ki tanıştıktan kısa bir süre sonra çıkmaya başlamışlardı.İlişkileri enerjik,dolu düzgün ve tutku dolu gidiyordu.Belki aralarında oluşan harika kimyadan dolayı , birbirlerine karşı müthiş duygular besliyorlardı.

Greta için bu bir mucize gibi idi, eskiden hiç böyle hisetmemiş, başkasına karşı böyle bir sevgiyi, ilgiyi,her anın paylaşımın ihtiyacını,yada kendini başkasına aitmişlik duygularını ilk kez yaşıyordu.Hep abartılmış,"batık gözlü" ilişkilere karşı olmuştu,ama bu böyle bir şey değildi , idare edilemez,sınırlanamaz,dikkatlice ve özel stratejilerle durdurulamaz , onu tamamen kendisine çeken bir şeydi.

Böyle hissetiğinden,Greta kendini tamamen bu ilginç rastlantının dalgalarına bırakıvermişti.Başlangıçta her şey güzel ve özeldi,ve böylede devam edecekti,arkadaşının davranışları değişikliğe uğramış olmasaydı.Sevgilisi aniden çok sert,değişmez kuralcı ,egosantrik istekleri ve çok ciddi seçimleri olan bir insana dönüşmüştü.Aniden Gretanın empatisi ve anlayışı, ilişkilerindeki şartsız olarak herş şeye uyum sağlaması ona mükkemel bir şekilde programlanmış , dakik hayatında ağır bir yük gibi gelmeye başlamıştı.Bu nedenlerle onun gözlerinde Greta pırıltısını kaybetmişti.Bunu da Gretaya yorgun ve zorlanmış bazı idafedelerle göstermişti.

Böyle bir durumla Gretanın ilk yüzleşmesi çok ağır , soğuk ve acı olmuştu.Kendisine ve ona karşı bir iğrenmeye yol açmıştı.Bu durum çok uzun sürmüş ve Gretaya zorlayıcı bir boşluk ve işkenceyi yaşatmıştı.O süreçten sonra Greta kendi duygularında total bir boşalma yaşamıştı.Bu kendisine ve ona karşı duyduğu iğrenmeye karşı bir cevapmış gibi.

Çok ağır ödediği bir dersi alıp , gene başlangıç noktasına dönmüştü.

Bu ilişkiyi kurtarmak için o kadar şey yaptığını gören sevgilisini de çok şaşırtarak onu , ona hiç bir şey demeden terketmişti.

Yinede bu gece , odada yalnız otururken aniden ona bir şeyler yazmak istediğini hissetmişti.Bu onun terketme nedenini ve onların ani ayrılışını açıklayan bir mektup değildi , bir intikam mektubu da değildi, aslında bakarsan çok basit bir mektuptu.

Belki de bir mektup değildi.Belki de bu Gretanın , başkalarından ziyade daha çok kendisine ifade etmek istediklerini aktarmasıydı.Bu belki de sadece bir meditasyondu.

Karışık düşüncelerin ağı , aniden Billy Holiday'n "Yalnızlık" şarkısının altında sallanmıştı.

O an sanki uzaktan çok alçak ,eskimiş bir ses duydu gibi hissetti, belki de uzun zamandır kendisinin içinde bastırdığı bir ses...

Sonra acı acı gülümsedi çünkü bu sesin ne olduğunu anlamıştı.Şu anda bilinçi yada bilinçsiz ama çok kararlı olarak kaçmaya çalıştığı şeydi...

- Aşk ;_ diye düşündü.- Bu eski , artık unutulmuş melodi .Gelecekteki seçimlerinin en sonunda koyulmaya mahkum olan...

Benzetmeler

2007-05-05T12:57:00.000+02:00

Aşağıda yazılı olanları birbirlerine çok benzetiyorum:

1.Kafiyeli şiir yazmaktan başka bir şey yazamayan şairler.
2.Tek tip roller oynayabilen aktör/aktrisler (Özellikle de sadece pozitif rollerdekiler)
3.Bir şey yapmaktansa sadece nutuk atmayı bilen yöneticiler.
4.Alternatif besleme modeller yerine , çok iyi bilinen diyetler yada talimatları yeniymiş gibi gösterip onların değerini çok abartan diyetisyenler.
5.Deterjan yada ona benzer tüketimle ilgili basit reklamların yazarları.
6.Kendilerin de anlayamadığı , anlamsız ,gereksiz, amaçsız istekleri ile memurlar.

Hepsinin ortak bir tarafı vardır: Bayağılığı!

Tek şiirim...

2007-05-04T08:48:00.000+02:00

Hayatımda kendimi beceriksiz hissettiğim alanlar var: resim çizmek, teknik işler yapmak , şiir yazmak gibi.Hiç unutmam ilk okulda iken çok güzel şiir yazan arkadaşlarım vardı.Ben de bir gün hırs yapıp : ben de yazacam dedim:)Tam 2 saat oturdum , sonra bi bakıyorum elimde olan şey çok komik bir şiir.O günden sonra kararr vermiştim bir daha şiir yazmayıp insanları korkutmamaya, ama tabii bilirsiniz insan ergenlik çağında bazı şeyleri unutur her şeyi yapabildiğine inanır:) Aşağıdaki şiir de bunun ürünü.Onun için de tek şiirim zaten bir daha buna cesaret edemediğim için:)

İsimsiz

Ağlamak istiyorum , ağlayamıyorum;
gözlerim ağrıyor
Konuşmak istiyorum , konuşamıyorum;
İnsanlar gülecekti
Haykırmak istiyorum, yapamıyorum ;
sesim kısılmış
Niçin?Sormak istiyorum,yapamıyorum;
Kimse cevap vermiyor
Kendimi ifade etmek istiyorum, yapamıyorum;
Kimse beni anlamayacaktı
Açıklama yapmak istiyorum, yapamıyorum;
Sözlerim acı nedeni olabilir
Uyumak istiyorum,yapamıyorum;
Huzursuz ruhum buna izin vermez
Rahatlamak istiyorum , yapamıyorum;
Sakin bir yer bulamıyorum ki
Nefes almak istiyorum , yapamıyorum
Agoni nefesimi kısıtlıyor
Bir şeyler yapmak istiyorum, yapamıyorum
Uzun bekleyiş,aldırmazlıktan paslanan kalbim her hücremi felç etmiş
Bir çözüm bulmak sitiyorum , yapamıyorum
Yeni olan her şey bulunmuş zaten
Size yardım etmek istiyorum,yapamıyorum;
Kendim zayıf olduğumdan değil , buna sinik davranışlarınız beni durduruyor
Dünyayı değiştirmek için bir şeyler yapmak isterim , yapamıyorum
Her şey başlangıçtan beri karanlık içinde yapılmış
Ama ne olursa olsun sevinmeyin , her bir şeye rağmen
kristal gibi bir sevgiyle çevrili ruhuma dokunamayacaksınız...

Bakıyorum da ne kadar dertli imişim bunu yazdığımda.Eh ergenler hep böyle karamsar olmaz mı ki zaten? :)

Asi Kiraatçılar:)

2007-05-01T15:33:00.000+02:00

Geçen pazar günü gene arkadaşlarla buluştuk..Bu seferki gezi yerimiz Bostancı sahildi.Başlangıçta , hiç çekecek bir şey bulamayacağız diye pek bir kötümser başlarsak, günümüz beklediğimizden iyi ve dolu geçti fotoğraf açısından.Keyif açısından zaten tartışmasız olarak gene çok eğlendik.Güzel bir gündü ama günün sonuna doğru maalesef bu güzel ve güneşli günün öbür tarafıyla da karşılaşmak zorunda kaldık: kıpkırmızı bir yüz ve zonklayan bir kafa...ama gene de güzeldi,işte size en son çektiğimiz pek de alışkın olunmayan bir tarzdaki fotomuz:)

fotoyu çeken: www.flickr.com/photos/adolya

Hayat ve ölüm (1998)

2007-04-27T08:59:00.001+02:00

Size arkadaşımdan çok sevdiğim bir şiir:

Hayat bana verildiğinden , yaşamak istiyorum,

ölüm de olduğu için , bir gün öleceğim de

Hayatın içinde ölüm de vardır

Ölümde neler olduğunu bilmek istermisin?

N.N (1998)

Makro'daki dünya

2007-04-25T09:42:00.001+02:00

Fotoğraf çekerken kullanılan makro stilini çok beğenirim ve sık sık fotolarımda da da kullanıyorum.Tabii ki de sadece çiçek/böcek çekmeye değil , her şeyi makroda çekmeyi severim.Şu yapraklı fotoma bakıyordum da aklıma bir soru geldi: Niye makro çekimi yapmayı seviyorum, yada niye çoğumuzun dikkatini çeker makro?Ayrıca fotoğrafçılıktaki değeri neden bu kadar fazla?
Değerine bakacak olursak , objenin bilinmeyen, yada zorlukla görülen taraflarını göstermesinden ve algılamamızı mümkün kıldığındandır.Objeji belki de hiç aklımızdan geçmeyen bir açıdan bakmamızı sağlıyor.Ne dir bu aklımızdan geçmeyen açı?Bence objenin özel tarafı , dünyasıdır.Gözlerimizin önünde , aniden ve biz hiç hissetmezken bile önümüze açılan tablodur.
Belki biz farkında değiliz ama bu en çok da ilgimizi çeken şeydir.Birisinde az , öbüründe fazla olmak üzere hepimizde birazcık "röntgencilik" :) vardır.Bu hiç de abartılmış bir söz değil bence, hepimiz merak ederiz karşındakimizi , bazen de en özel şeyleri görmek isteriz.Bundan rahatsızlık duyarsak bile hiç bir zaman %100 olarak , vazgeçemeyiz karşındakinin dünyasından bir şeyler öğrenebilmekten , bu basit bir obje olsa bile.
Bence makro çekerken ,yada objeyi makro kadrajına sokarken , objeyi büyütülmüş olarak yakalamaktan ziyade , objenin ince detaylarının yakalanması , ve bir şekilde objenin özelinin detaylarını kadraja hapsedilmesi.En azından bana göre , makronun hedefine en fazla böyle ulaştığıdır.
Ya sizce?

Hayat bir harika:))

2007-04-23T13:54:00.000+02:00

Geçen gün , fotograf kiraathanesindeki , fotoğraf arkadaşlarımla gene harika bir gün geçirdim.Uzun zamandı onlarla görüşmemiştik (2 ay) ve artık çok sıkılmıştım:) Dünki safarimizin ziyaret yerleri , Emirgan,İstinye ve Yeniköy oldu.
Kiraatçılarda en çok sevdiğim özellikler buradaki herkesin çok sempatik, rahat, cana yakın , keyf yapmaya bayılan , yemeği seven , içmeyi seven, sempatik ve naçizane davranışları ve en sonunda tabii ki de herkesin çok özel fikirlere ve çok özel bir bakış vizyonuna sahip harika birer fotoğrafçı olmalarıdır.Geçen günki safari yerlerimiz Emirgan,İstinye ve Yeniköy tarafları idi.
Güne Çınaraltı kafesinde brunch , yok canım ne brunchu :) kahvaltı ile başladık.İyice güzel demlenmiş çaylarımızı içtik ve ondan sonra direkt Emirgan Korosuna yola çıktık.Oraya vardığımda , koroyu çok zaman önce (8 sene önce gibi bir zamanda) ziyaret ettiğimi hatırladım arkadaşlarla, baya da geç bir saatte ziyaret etmiştik (geceyarısı gibi).Açıkçası ikinci ziyaretim niye bu kadar geç oldu anlamış değilim , çünkü o kadar güzel bir yer ki.Lalelerle beraber daha da güzelleşmişti.Bu da herkese yansımış gibi , herkes enerji dolu etrafa koşturuyordu.Çok da güzel köşkler vardı , yalnız tek kusuru doğru dürüst çay/kahve servisi yapmaması.Biz de isyan ettik , hiç orada oturmadık:)
Sonra yürüyerek , İstinyeye vardık ve harika sandalların fotolarını çekerken , çok acıklı bir şekilde karnımızın zil çaldığının iyice farkına vardık:)
Harika bir tekne bile bulduk oturmak için , ama oradaki garson boşu boşuna , bizlerin masalarını ayrı ayrı koyup keyfimizi kaçırınca oradan kaçtık...
Çok da iyi oldu çünkü tam karşıda olan çok hoş bir lokantaya geçtik ve enfes bir yemek faslı geçirdik...Ondan sonra yediklerimizi eritebilmek için :) enerjik bir şekilde Yeniköye doğru yola çıktık.Yeniköye varırken çok komik bir şey oldu , küçücük bir köpek gördük , sahibesine :
-Çok cici bu kaç yaşında?O da bize gülerek dedi ki :
-Bakmayın öyle cici durduğuna , 4 hanım eskitti bu:)Bir sürü de yavruları olmuş..:) gülmekten koptuk:) Orada da baya bir foto çekimi yaptıktan sonra günümüzü "hayat kafe"de bitirdik.Çok güzel bir yerdi,küçük ama denizin yanında arkadaşlarla oturup bir şeyler içmek için süper bir yer bence.
Evet işte geçen safari de böyle geçti, çok güzeldi , onun için yeni safariyi (29 nisan 2007) 4 gözle bekliyorum:))
işte size geçen safariden bazı fotolar.

not : ilk foto arkadaşımın fotosu :www.flickr.com/photos/kaya

İlkbaharın renklerinden: pembe

2007-04-21T17:20:00.000+02:00

Bu sene hiç görmediğim kadar pembe çiçekli ağaç görüyorum.Çok hoşlar değil mi?

Bir kül tablasının itirafları...

2007-04-16T16:02:00.000+02:00

Ben bir kül tablasıyım.

Neredeyse bütün zaman boyunca pis bir haldeyim.İçim hep izmaritler ve kül dolu.

Bir sigara sönünce öbürünü hemen yaktıkları için beni yıkamalarına pek vakti olmuyor.Güneş yada temiz havayı gözüm neredeyse hiç görmez.

Belki de ışığın önünde ,bahçenin ortasındayım ,ama yukarıdakileri hiç göremiyorum.Bu belkide hep insanların karanlık , stresli ve yorgun tarafları ile yüzleştiğim içindir. Sanki bütün günün sinirini benden çıkartıyorlar.Buraya sık sık gelen insanları artık tanıyorum.Tabii ki onlar beni fark etmiyorlar bile ama ben onları her şeyiyle tanıdım..

A.40 yaşında , firma müdürü.Uzun boylu , ince , esmer bir adamdır.Jazz ve blues dinlemeyi sever.Nina Simonenin keskin sesi altında , kaç günbatımını bitirdik, Allah bilir.Harika bir aileye sahiptir , ama zor bir zamanında , başka bir kadınla bir münasebete girdi.Şimdi köpek gibi de pişmandır , ama hiç bir şeyi riske atmadan bu işten nasıl sıyrılacağını bilemiyor.Her şeyi çok düzgün ve dikkatlice yaşayan birisi olarak bilinir , belki hayatında ilk defa böyle bir karmaşanın içinde bulunuyor.Böyle insaları sinirli görmek çok ilginçtir.Bir de sigarayı nasıl içtiğini bir görün , yiyip bitirecekmiş gibi.Ak ciğerleri o an patlayacakmış gibi duruyor.Gözleri kanlı ,kanlı patlamaya hazırlayan bir volkan gibi.

Xh.23 yaşında, bir reklam şirketinde fotoğrafçı.Çok zarif bir tarzı var ve çok zengin bir iç dünyaya sahip.Güzel giyinmeyi sever,gerçi güzeldirde kendisi.Yaşıtlarından çok daha zekidir ,ve ondan hoşlanıyorum çünkü konuşurken saçmalamıyor.O etli, koyu bir kırmızı rujla boyadığı dudaklarının sigarayı nasıl çektiğini görmekten daha hoş bir şey yok.Her zaman sigarasında dudaklarının izi kalır.Sigara içerken bile çok cilveli bir hali vardır.

D.35 yaşında,evli ,3 çocukları var.Eskiden güzel bir kadındı herhalde , bu gözlerinin şeklinden ve kapağından belli oluyor, şimdi ne kadarki şişseler bile.D. asla dışarıya gözlüksüz çıkmaz.İnsanlara merdivenden düştüm yada bir yere çarptım yalanlarını söylemekten hoşlanmıyor.Bu yaştaki bir insana böyle bir saçmalığı yakıştıramıyor.Severek evlenmişti ,ama eşi bir süre sonra çok özel dayakçı , alkolik bir yaratığa dönüşmüştü.D.'nın dışarıya çıkma hakkı yoktur.Gizlice çıkyordur, bugün gibi.Çıktığında da özel bir şey yapmıyor zaten , hep buraya gelip , sigara içer.Elleri tüm zaman boyunca titreyip duruyor, kafa damarları çatlayacakmış gibi atar.Kaybolmuş ve korkak bir bakışı vardır.Sürekli yoldan kimlerin geçtiğini kontrol eder.Sigarayı hızlı ve benim üzerimde sert basarak söndürür.Sonra geldiği gibi, bir gölge imişçesine buradan uzaklaşır.

J.14 yaşında , lise öğrencisi.Buranın en yeni ziyaretçilerinden , ama en sık uğrayanlardan diyebilirim.Halen çocuksu bir görüntüye sahip yüzü , birkaç ergenlik çağı sivilcesinin yatağı olmuş .J.kendisinden nefret eder.Aslında tek sorunu , birkaç fazla kilosu, ama bundan dolayı kendisini yarım bir insan gibi hissedip ,herkesten uzaklaşır.Hep yalnız kalmak ister , sonsuza kadar mümkünse.Sigarayı öyle bir çeker ki sanki , boğaz yerinde elektrik süpürgesi varmış izlenimine kapılıyorum.Bazen gözlerinden yaş akar,ama onları hemen siler.Kendisini bu halde iken beğenmiyor..

P.65 yaşında.Emekli bir edebiyat hocası.Çok da sert bir hoca imiş zamanında.Bu narsistlikle karışık sertliği halen yukarıda kalkık duran sağ kaşından görebilirsiniz.Her zaman yanında bir kitapla gelir.Çoğunlukla okurken sigarasını unutur,o sönünce yenisini yakar, o da sönüce yenisini, ve böyle devam ediyor.Uzun saatler okuyarak geçiriyor.Okumasına her zaman sert,şekersiz bir espreso eşlik eder.Yüzü asla gülmez.Okurken rahatasız edilmesinden hoşlanmaz,belki bu nedenle hep yalnız gelir,hiç birisiyle geldiğini görmedim bugüne kadar.Bazen okurken sinirlenip, kendi kendine konuşmaya başlar.

İşte böyle , herkes buraya rahatlama yada az da olsa huzur bulmaya geliyor.Sigaranın eşliğinde.Sigara bu eski dost.Kimse beni fark etmiyor.Ben ki baş aktris olan sigaranın yanında , sönük bir yardımcı aktris olarak kalırım.Belki sigarayla aynı işlev, görmediğim için kimsenin umrunda değilim ben.Zaten , yan/ tamamlayıcı kahramanların kaderi hep böyle değil midir ki?

Çılgın Kaktüs

2007-04-13T10:07:00.000+02:00

Şaşırmayın bunlar insan saçları değil , kaktüs dalları:) Bana hep insan saçı gibi gelmiştir , bu kaktüsün dalları.Halamın eczanesinde kaç senedir vardır.Çok uzun senelerdir , büyüyor da büyüyor.Kim bilir kaç kez vazosu değiştirildi, yeri değiştirildi, güneş olsun , olmasın ne yer olursa olsun , umrunda bile değil.Onun için önemli olan yaşamak.Başka bir şey onu ilgilendirmez, önemli olan yaşayabilmek için biraz su,ışık bulabilmek ,geri kalanını kendisi haleder.Bu kaktüsü her gördüğümde onun bu yaşama mücadelesine ve yaşama hevesine bayılıp , ona karşı saygı duymadan edemiyorum.Biz insanlar bu kadar güçlü , komplekssiz , iddiasız değiliz.Tabii ki daha fazla isteklerimiz ve beklentilerimiz olacak , aklımız bize bunu için verilmiştir sonuçta , yalnız bazı şeyleri fazlasıyla abarttığımızı ve daha zor ,daha başa çıkılmaz hale kendimiz getirdiğimizi düşünmüyormusunuz?Yada bazen bazı durumlarda mücadele vermeye bile üşendiğimizi?
En azından ben böyle düşünüyorum...
Onun için bu kaktüse benzemeyi çok isterdim...

Sıkılganlıktan kaçma tüyoları

2007-04-12T10:48:00.000+02:00

Kış mevsiminden yeni çıktık.Gerçi pek de kış yaşamadık ya bu sene ,neyse.Benim için günlerin kısa olduğu dönem , hava nasıl olursa olsun kıştır.Onun için artık onu geride bıraktık diyorum ve bu bana gerçekten de mutluluk ve rahatlatma hisi veriyor.

Tabii bunun sakıncaları da var , günler uzayınca zamanın nasıl geçtiğini anlamıyorsun da , olsun gene de güzel.

Senenin bu zamanını çok sevmemin nedenine gelince , beni yenilenmeye ve değişiklik yapmaya ittiğindendir.Çok da büyük değişiklikler değil canım,normal şeyler.

Hayatım son zamanlarda gerçekten çok sıkıcı olduğunu, benim de çok sıkıcı bir insan haline geldiğim farkına vardım.Mantarlara benzememiz ,mevsimsel midir acaba?

Evet doğru duydunuz, mantarlar gibi gayet durağan ve pasif bir süreçten geçtim.

Ama bu yeni gelen ilkbahar ve atmosferi , sosyal ve yaratıcı yönlerimi uyandırdı, ve onları her yere saçıyorum.Elimde baya enerji var , paylaşma istedim, onun için aşağıda size sıkıntıdan kaçmanın bazı tüyolarını veriyorum:

1.Temizzzzzzzzzzzz hava alın.Yüryüşe çıkın , ama uzun bir yürüyüşe , öyle 10 adımla işinizi halettiniz sanmayın.(evimden 5' uzak bir parkın olmasına rağmen ,bunu uzun süre yapmadım.Evet çok ayıp bilyorum, ama uzun süre canım hiç bir şey yapmak istemedi).

2.Mümkünse ormanda , geleneksel bir piknik yapın (brunch'tan bahsetmiyorum , o soğuk havalarda daha iyi olur).Gerçekten pikniğin tadını çıkartmak isterseniz herşeyi evde hazırlayıp alın (krepler,sebze,meyve filan).Bunlar piknik havanıza daha samimi ve "ev" kokan bir özellik katacak.Eski ailelerimizle yaptığımız pikniklerdeki gibi.O piknikleri özlemeyen mi var?Onları düşündükçe aklıma sadece PINK FLOYD'un "High hopes " şarkısı gelir (otlar daha yeşildi...falan filan)..

3.Gardrobunuzu değiştirin yada yenileyin.Yeni,gündelik tarzsa,trendi eşyalar edinin.Hem sizi daha iyi hissetirecektir ,hem de o ekstra kilolarınza ve göbek tabakalarınıza veda etmenize itecektir sizi:)Ben öle yaptım ve çok da memnunum bundan.Birkaç ciciler bulabildim kendime , şanslı idim.(bkn resimdeki elbise).Uzun zamandır yapmak istiyordum ama hep erteliyordum.Kabul etmem lazım ki alışverişte , çok sıkıcı bir insan haline gelebiliyorum.Hiç bir şekilde orada saatlerce kalıp , kadınların kiyafet kavgasına karışmak istemem , beğendiğim şeyi hemen alıp kaçmak isterim.Onun için her zaman ilk bakışta beğendiğim şeyi alırım.

4.Yeni bir kursa başlayın.Şimdi bunu yapmanın tam zamanı , çünkü en taze beyine ve en enerjik zamanınzdasınız.İlginç insanlarla da tanışabilirsiniz mesela.Ben kursları çok eğlenceli buluyorum.

5.Bir beyin ve fiziksel detoks fena olmayacak:)

Size harika bir ilkbahar dönemi diliyorum arkadaşlar!

Bitki güzelliğinin dayanılmaz cazibesi

2007-04-04T15:06:00.000+02:00

Benden deyimler (1998)

2007-03-30T12:45:00.000+02:00

1.Seni köle edeni kendi seçersen , kölelik de tatlı gelir.
2.Düşüncelerin derinliğinde bir karınca bile boğulamayacaktı.
3.Her zor, üzücü şeyi içinde barındıran bir insan , siyah deliklerden çekilen bir objeje benzer.
4.Ruhum kül doluysa , kalbim ateş parçacıkları dolu olmadığının anlamına gelmez.
5.İyi ki de ruh yolculukları için de bilet istemiyorlar bizden.
6.Şansı saçlarınndan tutman gerekir derler.Ya şans kısa saçlı ise?
7.Anlaşılmak , aşkı da içerir.Anlaşılmak , sevilmekten iyidir.Anlaşılmadan , sevilmek, kör bir şekilde sevilmektir.
8.Ruhta hayal kırıklıkların medi olunca, hayatın ceziri de olur.

Blog'daki yokluğum

2007-03-29T14:25:00.000+02:00

Uzun süredir yazamamıştım bloga.Arnavutluğa gittim geçen hafta , onun için pek girme fırsatım olmadı.
Memlekete gitmek her zaman güzeldir , hele sık sık gidemiyorsanız ve aileniz oradaysa.Şanslıydım ki bu sefer eski arkadaşlarımla da görüşebildim, her zaman fırsatım olmuyor çünkü oraya gidişlerimiz çakışıyor(onların çoğu da benim gibi yurt dışında yaşadıklarından).
Neredeyse her gün yağmurlu gibi geçti ama benim bir şikayetim yok.Harika bir gök vardı ve tabii ki ben de bu fırsatı kaçırmadım.İşte size bir tanesi.Öbür fotolara da bakmak isterseniz bir zahmet öbür bloguma yada flickr'daki sayfama bakınız:)

Paris resim sergisi

2007-03-16T16:27:00.000+01:00

Bu günlerde Pariste , Arnavut fotoğrafçıların resimleriyle Arnavutluğun son 10-15 senedeki değişiklikleri gösteren bir resim sergisi açıldı.

Saolsun , Paristeki arkadaşım bana da haber verdi yoksa duymayacaktım bunu.Seriye amatör fotoğrafçılar da dahil resim gönderebilirlermiş , onun için ben de katıldım.

Görmekte olduğunuz resim sergiye gitti.Adı "mimari kontrastlar"..Ona böyle dememin nedeni , eski Tiran evleri ile yeni inşaat edilen evler arasındaki değişikliği vurgulamak istediğim için , böyle oldu.

Son senelerde Arnavutlukta çok fazla gelişen inşaat sektöründeki değişikliği göstermek istedim.

Ama fotoyu çekerken en fazla anlatmak istediğim şey , memleketimdeki doğal güzellikti , aslında.Son zamanlarda çok Arnavut sanatçı sadece ülkemizin kanayan , acı gerçekleri göstermeye yemin etmiş gibilerdi , bense daha farklı , daha canlı bir tarafını göstermek istedim.Çünkü Arnavutluk bir tek acı , göz yaşı, üzüntüden ibaret değildir.

Umarım bunu resmi görecek olanlara da hissetirebilirim...

Sergi salonunun adresi : Association Albania - 34, rue de Toul 75012 Paris

Daha fazla bilgi için: yrousselet@wanadoo.fr

Yaşama ısrarı...

2007-03-12T17:03:00.000+01:00

Daha evvel fotoğrafçı arkadaşlarımla Çengelköy tarafındaki safarimizde çektiğim bu fotoğrafa bakarken gözüm bir şeye takıldı.Bu ağacın duruşu bana o kadar ısrarcı geldi ki , ondan sonra aklıma bizim de hayata karşı ısrarcı duruşumuz geldi.Hepimiz aynı şeyi yapmıyormuyuz?

Başımıza ne gelirse gelsin , iyi yada kötü , hep aynı ısrlarla devam ediyoruz yaşamımıza .Bu belki de biraz iki yüzlü bir davranış gibi durabilir ama ne yapabiliriz ki , elimizden gelen başka bir şey yok.

Şu ağaca bakın , kim bilir nelerle karşılaşmıştır , ama halen dimdik durup , dallarını etrafa saçmaya çalışıyor, etrafa köklerini daha da fazla yaymaya çalışıyor, hayatta daha sağlam oturmaya çabalıyor..Onun için bu yazımın ana fikri "yaşama ısrarı" oldu.

Yaşama ısrarı , hayat ne kadar acı olsa bile...

Eski İstanbul

2007-03-10T15:16:00.001+01:00

Geçen günlerde fotoğrafçı arkadaşlarımla beraber , eski İstanbul mahallelerinde , bir tur yapıp çok hoş fotolar çektik.

Sirkeci-Cankurtaran-Kumkapı-Samatya istikameti üzerinden yürüdük.Gerçekten de her binanın yapısında çok etkilendim.Bazıları çok ihtişamlı olmazsa bile , hepsnini çok ayrı bir havası var.Orada yaşayanlar da daha bir ayrı sanki .Bir kere hayat orada çok farklı akıyor,İstanbul dışı bir yermiş gibi, kimsenin koşturduğunu , stres ettiğini görmezsin.Herkes keyfine göre , ağır ağır talılıyor.Bu da ayrı bir rahatlama sağlıyor tabii.
Gerçekten çok hoş fotolar çıktı bu eski yerleşimdeki hayat mozaiğinden.

Birkaç tanesini ekliyorum ...

Laleler

2007-03-09T14:35:00.000+01:00

Lalelere bayılıyorum.Ister çiçek hali, çizilmiş hali yada objelerdeki dekoratif amaçlı kazınmış laleler fark etmez , lale olsun çok hoşuma gidiyor.

En çok da siyah laleyi severim.Gereçkten de süreel bir görüntüsü var.

Geçen sene Istanbul ne güzel olmuştu..

Umarım gene tekrarlarlar...

Kadınlar günümüz kutlu olsun!

2007-03-08T17:58:00.000+01:00

KADIN

Kimi der ki kadın

Uzun kış gecelerindeYatmak içindir.

Kimi der ki kadın yeşil birHarman

yerinde dokuz zilli

Köçek gibi oynatmak içindir.

Kimi der ki ayalimdir.

Boynumda taşıdığım vebalimdir.

Kimi der ki hamur yoğuran

Ne o, ne bu, ne döşek, ne köçek, ne ayal, ne vebal

O benim kollarım bacaklarım.

Yavrum, anam, karım, kız kardeşim

Hayat arkadaşımdır..

Nazım Hikmet

Aldırmazlık

2007-03-07T14:34:00.000+01:00

Aldırmazlık...Hepimizin de şikayetçi olduğu konu değil mi?

Uzun zamandır bizi aramayan arkadaşlarımıza , bizi anlamayan meslektaşlarımıza , gereksiz şeyler için ailelerimize , ihmal edilmekle sevdiklerimize şikayet ediyoruz. Ve bu liste daha uzun devam ediyor..

Diğerlere şikayet yağdrımaktan ve onları suçlamaktan , kendimizin de aslında ne kadar aldırmaz insanlara dönüştüğümüzün farkında varmıyoruz..Her gün daha da bireysel davranıyoruz.

Herkes dünyasına çekilmiş durumda , sorunlarıyla ve hırslarıyla ilgilenmekte , öncelliklerimizi yada daha da kötüsü herhangi bir günlük alışkanlığımızı yapmamıza engel olacak herhangi bir şeyle ilgilenmekten kaçınıyoruz..İşteki terfimize seviniyoruz , çiçek bahçemizin güzelliğine bayılıyoruz , yep yeni abiyemiz için çılgına dönüyoruz , yeni saç modelimizden çok heyecanlıyız , bir sürü takıntılarımıza istemediğimiz kadar zamanımız var , buzdolabın önünde dikilip abur cubura dalabiliriz ve başka bir sürü gereksiz şeylere de zaman ayırabiliriz.Tamam anlıyorum , bunlar olmadan belki hayatımız bu kadar heyecanlı ve güzel olmayabilirdi, ama nedense başkalarına sıra gelince ne zamanımız ne de empatimiz kalıyor.Tamam anlıyorum biz insanız , zaaflarımız da var,mükemmel değiliz ve yaşadığımız hayattır bizi buna zorlayan.

Ama tüm bu aldırmazlık nereye kadar?Her şeyin farkına varabilmek için çiçek bahçemizin yanması mı gerekir?Gerçekten bizim etramızla olan herşeyle daha fazla ilgilenmek için , mutlaka bir kayba mı uğramamız gerekir?

Bunu öncellikle , kendimizde çözmemiz gerekiyor , diye düşünüyorum.

Küresel ısınma

2007-03-02T13:02:00.000+01:00

Geçenlerde eve gidiyordum ki , çiçekleri tam olarak açmış , çiçek dolu , mis gibi kokan bir ağaç gördüm (emin değilim ama sanırım erik ağacı idi).Sadece iki hafta önce aynı ağacı görmüştüm ve sadece bazı yeni açan yaprak vardı üstünde.Ondan da onun o kadar güzel ve fazla açan çiçeklerini görmek de beni çok şaşırttı .Onu o kadar güzel görmek güzeldi ama aynı zamanda çok acı verici.Ağaç adına çok üzüldüm.Soğuk bir gece idi ve ağacın da acı çektiği inancına kapıldım.Sanırım ağaç konuşabilseydi, bu kadar sıcak havvadan nasıl bu kadar soğuk bir hava gelebilir diye şaşırıprıp , soracaktı.
Bu sene neredeyse hiç kışı yaşayamadık diyebilirim.Bundan sonra da 4 mevsimi bir arada zor yaşarız gibi geliyor.
Bu da sadece bir başlangıçtır, ya gelecek?Hiç de iç açıcı görünmüyor:(

Pandora Kutusu

2007-02-23T10:23:00.000+01:00

Şöyle bütün streslerimizi, sorunlarımızı,baş ağrılarımızı , üzüntülerimizi sokabileceğimiz bir Pandora kutusu olsaydı ne iyi olurdu dimi?Keşke gerçekten böyle bir şeyi başarabilseydik , hayat ne güzel olurdu.Kendimiz yaratabiliriz bunu aslında , yeter ki her kötü şeyi içimize atma eyilimi göstermeyelim.Ondan sonra herşey çok daha kolay ve rahat olur.

Sigara ile savaş ve medyatik sansasyonlar

2007-02-22T10:56:00.000+01:00

Bilindiği gibi Amerika ve Avrupada özellikle son zamanlarda sigaraya karşı sıkı bir savaş başlamış durumda.Bunun için sürekli çeşitli manifestolar ortaya çıkıyor, değişik yasaklar geldi.Bunların yanı sıra gerçekten etkili bir yol olduğunu düşünüğüm reklamlar ve kurslar da dahildir.
Birkaç gün evvel Hürriyet gazetesinde okuduğum yazı aklıma geldi.Orada Los Angeles'teki bir kliniğin bir çalışmasından bahsediliyordu.Çalışmalarının sonuçlarına göre beyindeki "insula" adındaki bir bölgenin zarar görmesi yada onun üzerinde cerrahi uygulama durumunda , sigara içme isteğinin biteceğini , tiryakilikten kurtulunabileceğini söylemişlerdi.Hatta eskiden günde 2 paket sigara içen , bu uygulamadan sonra sigarayı bırakan bir adamdan bahsediliyordu.Ama hiç bir şekilde bundan doğabilecek sorunlardan , yada yan etkilerinde bahsedilmiyordu.
Artık insanın hayatını tamamen değiştirecek , onu daha rahat ve yüksek bir düzeye çıkartacak buluşların duyurulması moda olmuş durumda.Bu hem tıp konusunda , hem de başka her konuda söz konusu.
Yalnız hiç olmazsa tıptaki gelişmeler konusunda daha gerçekçi ve daha hassas olunmasını isterdim.Şayet bu konuya karşı , medyada tanıtılan her yeni buluşu kutsal kitap parçası imiş gibi harfiyen uygulayan insaların da düşünülmesi lazım.
Insanlara o buluşun yada ürünün sadece göz alıcı tarafını gösterip , onun yan etkilerini ve ondan doğabilecek çok daha büyük zararlarını hiç bir şekilde yansıtılmamasını doğru bulmuyorum.Bu , buluşu insanlığa bir çağre yerine , sadece boşu boşuna şişirilmiş bir balon ve medyatik bir sansasyondan fazla bir şey yapmaz.

Şefkat üzerinde bir yazı...

2007-02-21T15:06:00.000+01:00

Oyuncak ayı ve bunun tarzındaki tüm pembe hediyelerden hoşlanmıyorum.Onları o kadar yapay ve yüzeysel buluyorum ki , beni hasta ediyorlar.Çok iyi hatırlıyorum , çocukluğumdan beri hiç bir zaman onları sevmediğimi (tabii bunlara kuklalar dahil değildir).Hatırladığım kadarıyla sadece bir oyuncak maymunum vardı (bir oyuncak ayı yerinde).Ona bayılıyordum , çok çirkindi ama çok karizmatik , serseri gibi bir yüzü vardı:)
Ama geçen sene benim de anti-pembe kalbimi eriten bir şey oldu.Geçen yaz annemler vardı yanımda.Her gün eve giderken , beni evde yada parkta bekleyen annemlere gitmek bana müthiş bir mutluluk veriyordu.Gittiklerinde , halen onların verdiği mutluluktan aynı zamanda çok parlak ama ne yazık ki çok da boş gelmişti bana.Kafamı dağıtmak için için bir kitap okumaya karar verdim.O sırada kitaplığımda bir şey dikkatimi çekti!Sevgili annem kitaplarımın üzerinde salak görünümlü bir oyuncak ayıyı , dekorasyon amaçlı koymuş :)
O sırada bağıra bağıra gülmeye başladım ve itiraf etmek gerekirse o oyuncak ayıya karşı sempati bile hissettim:)
Sadece annemim kitaplığımı güzelleştirmek , dolayısıyla beni mutlu etmek istemesi kalbimi şefkatla doldurmuştu.Onun masum şefkatı günümü parlattı!

Komiktir , ama bazen sevmediğiniz objelere bile farklı bir gözle bakabilirsiniz.Şayet sevdiklerinizin şefkatını taşıyorlarsa bu mümkündür.

İşe yakın olmak mı /olmamak mı?

2007-02-19T13:50:00.000+01:00

Neredeyse 8 ay evvel işe yakın bir eve taşındım.Bir gün düşünüyordum da , evin işe yakın olma avantaj ve dezavantajlarını sıraladım:

Avantajları :
1-İstanbul gibi korkunç trafiği olan bir şehirde yaşıyorsan , trafiğin çok yoğun olduğu günlerde yolda gidiş dönüş toplam 4 saat harcıyorsun.Şimdi ise 15-20 dakika uzaklıkta.Yani günde en fazla 30 dakikam gidiyor yolda.
2-Yakın olduğundan havanın iyi olduğu günlerde yürüyerek gelebiliyorum.Bu vasıtayla gündüz jimnastiğini de yapmış olurum:)
3-Eve yakın olunca kendine ve başka işlerine daha fazla zaman kalır.
4-Evin merkeze yakınsa (hoş İstanbulun bir sürü merkezi var ya neyse ,beni ilgilendiren merkezlerden konuşuyorum şuan:) istediğin her aktiviteye , günün her anında gidebilirsin.Evim uzakta iken , bunu iyice düşünmek gerekirdi (şaka değil her şey için 4 saat yol çekilmez:)

Dezavantajlar:
1-Yakın olunca gevşiyorsun , zamanını kontrol edemiyorsun , ve gene gecikiyorsun:(
2-Uzakta oturuyorsan , yol boyunca uyursun yada kitap okursun.Ben öyle yapardım,sabahları uyurdum,akşamları kitap okurdum.Çok keyifli olurdu be yolu hiç hissetmezdim.Şimdi ise hiç birini yapamıyorum:(
3-Cebin daha fazla sarsılır ve evin, eski evinden daha iyi değildir.
4-Eğer gece kuşu isen , evin yakınlığı da uykusuzluğuna derman olamaz:)

Sonuç: Insan ilginç bir yaratıktır, hiç bir şeyle memnun olamıyor.Her şeyde bir sorun buluyor.

Sevgililer gününüz kutlu olsun!

2007-02-14T16:08:00.001+01:00

Bu günleri sevmem öbür yazımdan anlamışsınızdır.Ama gene bir şeyler yazmadan kalamadım.Herkesin sevgililer günü kutlu olsun!Aşkınızı her zaman tahtın üzerinde tuttun sadece bugün değil ! Tam fotodaki gibi!

Sevgililer Günü öncesi aktiviteleri !

2007-02-13T14:59:00.000+01:00

Sevgililer günü geldi ,çattı gene.Ticari bir tabakanın , reklamların gölgesi altında kalan bu günün güzelliğini ve değerini yere göğe sığdıramayan ticari kuruluşların çağrışlarından , patlama derecesine egosu dolan ve itilen insanların gürültüsü , karmaşası ve hazı ile birlikte geldi.Her zamanki gibi "Sevgililer Gününe" "övgüler yağdıran" , onu "yücelten" aynı pembemsi , iç bayıtlıcı reklamlar , aynı uçuk promosyonları kullanarak.
Her şeyi ne kadar da değersiz kılıyorlar böylece.
Ama yine de bunların arasında beni güldüren ve eğlendiren , yaratıcı bulduğum bazı faaliyetlerde vardı.Hepsi aşağıda sırlanmış duruyor efenim:)

1-Filipinlerde 6.124 kişi aynı anda öpüşerek , 2005 senesinde Macaristanda 5.175 kişin rekorunu kırdı.

2-Viagranın üreticisi , Pfizer şirketi , bu özel günde reçetesiz satış yapacağını duyurarak , bir doping satışına hazırlanıyor.

3-Bir amerikan şirketi "Sevgililer Gününü" sevgilisinin yanında geçirmemeleri için müşterilerinin sevgililerine müthiş bahaneler buluyor.Bu haberdeki en ilginç nokta ise , bu sene eşiyle beraber bu günü geçiren trendi olacağından , metresine bahane vermesi idi.Demek artık eşinle sevgililer gününü geçirmek trend haline gelmiş de haberimiz yokmuş:)

4-Bir çok eğlence yerleri şimdiden ticaret kuruluşlardan "yalnızlar günü " olarak türetilen 15 Şubat'ın hazırlamalarıyla çok meşguller.
Herkes aşkı yaşamaktansa tanıtmaya meraklı gibi !

photosource: www.oldmasterpiece.com

Temizlik zamanı...

2007-02-12T12:33:00.000+01:00

Geçenlerde evimde ne çok gereksiz şeyler topladığımın farkına vardım.Her yerde kağıtlar, broşürler,notlar,artık kullanmadığım şeyler , giymediğim eşyalar ve başka bir sürü gereksiz şeyler.Sadece bunu düşünmek beni stres etmeye yetti!Onun için onları toplayıp , atmaya karar verdim.Çok hoş bir şey olmayacağını biliyordum bunu yapmak , üstelik çok da üşeniyordum ama yapmam gerekirdi:(
Bir de bende eski şeylerime bakarken , yavaş yavaş kontrol etme huyu var.Onlardan her biri bana bir şeyler hatırlatıyor...ilginç değil mi?Onu atarken bile hatıraları bende kalıyor, o nedenledir ki onları atmak , onlardan kurtulmak bu kadar zamanımı alıyor !!
Nihayetinde , 4 saat sonra daha hafif, boş raflara ve aynı zamanda hatıralarada kavuştum:)
Güzeldi!

Ikea tecrübem

2007-02-10T13:01:00.000+01:00

Eğer teknik konularda beceriksiz bir insansanız , piyasada sunulan ürünlerden fazla bir beklentiniz olmamalı.Geçenlerde haftasonu Ikea mağazasına uğradım.Aslında uzun zamandı gitmek istiyordum ama uzak olduğundan hep ertelemiştim gitmeyi.
Ikea tarzını beğeniyorum.Sana o eski , güzel günleri hatırlatan bir şey var ürünlerinde.Tarzları , sana eskiyi hatırlatıyor belki de mobilyada kullandığı modellerden.Ürünlerine bakarken aklına gelen tek şey :güneşli , rahat,sıcak bir ev ortamıdır..Minimal bir tarzı var , ama aynı zamanda geleneksel de, belki de onları farklı kılan budur.Aynı zamanda çok işlevseller.Tek handikapı bence ürünlerinin evde kurulmaları.Belki bu çok insan için sorun oluşturmaz , ama benim gibi teknik felaketi birisi evet , sorun olabiliyor:) (tamam belki de biraz abarttım ,istersem yapabilirim de ama uğraşmak istemiyorum yani)..O nedenle kendimi sadece teknik olmayan :) bazı ürünlerle kandırmak zorunda kaldım:) (birkaç kaktüs , bazı metalik çok şirin vazolar ,t-light mum ve bir yastık).Bunlar teknik işlerden nefret eden kişilere sunulabilecek en iyi ürünlerdi:)

Takıntılar

2007-02-06T13:52:00.001+01:00

Dün arkadaşlarla takıntıları konuşuyorduk ve bugün buraya daimi ve şimdiki takıntılarımın bir listesini yazmaya karar verdim.Sizinkileri de bekliyorum:)

1)Ailem ve gerçek arkadaşlarım (bir eldeki parmak sayısınan azdır:)
2)Fotoğraf ve Sinema (Hiç birini ayıramıyorum.Her ikisine de bayılırım)
3)Danssssssss (beni uçurtuyor)
4)Flickr ,blogum ve sanal arkadaşlarımın blogu.
5)Sanatlar (marsiyal olanlar değil:)
6)Kediler, kediler , kediler (ve bir kedinin göbişini yoğurmak:))
7)Salak, aptalığa dayanan bir sıradanlığı olan,beyinsiz,bencil ,şımarık insaları bilinçli olarak rahatsız etmek:)
8)Insanları şaşırtmak (iyi sürprizler sevdiklerime, kötü olanlar gıcık olduklarım) (melek Eni & Şeytan Eni birleşimi:)
9)Herkesi eğlendirmek (Canım istediğimde)
10)Nar (he he bunu herkes bilir zaten)

Şu anda sanırım beynim Baliye tatile çıktı, çünkü hiç bir şekilde başka 1 şey aklıma gelmiyor:)ama..DEVAM EDECEK......

Pencere

2007-02-02T17:24:00.000+01:00

Gördüğümüz manzara onu görmeye seçtiğimiz pencereye bağlıdır.Bu gerçek anlamda ve mecaz anlamda da geçerli olduğunu düşünüyorum.Eğer harika bir görüntü görmek istiyorsanız , size bunu gösterecek olan pencereyi takip etmeniz gerekiyor.
Ya mecaz anlamda bakarsak?Aynı şekilde mi davranıyoruz?
Maalesef aynı şey söyleyemeyeceğim.Bunu her zaman başaramıyoruz.
Bazen yanlış pencereyi seçerek , yada daha doğrusu yanlış olan pencerede ısrar ederek fikirlerimizi aydınlatmayı çok zorlaştırıyoruz.

Tamam biliyorum , biz sadece insanız , olağan üstü güçlere sahip olan varlıklar değil , tüm zaman harika ve kusursuz olamayız , ama en azından bir şeyden emin olmadığımız zaman , ısrarcı olmamamız gerektiğine inanıyorum.Bazen bakış açıları ve seçenekleri değiştirmek iyidir.Bütün bunlar için sadece birkaç farklı "pencerelere" ihtiyacımız var.TABİİ: Doğru olanlara:)

Zebrama dokunma !

2007-01-29T15:32:00.000+01:00

Hepimizde bizim için önemli ve değerli olan şeyler vardır...bazıları sevdiklerimizden aldığımız için , bazıları bize iyi enerji verdiğ için ve bazıları bize çok özel anlar hatırlattığı için.
Mesela bu fincana bayılıyorum.Aynı zamanda çok elegan ve artistik bir o kadar da rahatlatıcı bir görüntüsü vardır.Beni iyi hissetiriyor!
Özellikle çalışırken insanın böyle şeylere ihtiyacı vardır..Bazı şeyleri kolaylaştırıyor:)

Antika dükkanları

2007-01-27T16:48:00.000+01:00

Antika dükkanlarına bayılıyorum.Onlarda oluşan atmosferi çok seviyorum.Her şey o kadar nostaljik ve poetik ki!
Renkler, kokular,köşeler,objeler; herşey resmen tarih kokuyor !!
Orada bulunan her objenin bir hikayesi , dünyada bir tecrübesi vardır...
Bir antika dükkanı bütün çağlardan kalma her türlü eşyayı beraber görebilmek için en iyi yerdir..Gerçekten de çok muhteşem bir şey..Kendini tarihi bir korideordan geçiyormuşsun gibi hissediyorsun!
Bu tip yerlerden nefret eden insanlar da vardır!Çok sıkıcı buluyorlar , ama ben bayılırım.Belki evimi antika eşylarla doldurmak istemem ama onları toplu halde görmek beni heyecanlandırıyor.
Burada Istanbul ,Nişantaşındaki bir antika dükkandan iki fotograf koyuyorum..

Kış ağaçları soyabilir ama ....

2007-01-24T13:23:00.000+01:00

Bu senede her zaman olan şey oldu.Kış geldi , çok soğuk gelmemesine rağmen.Ağaçları yapraklardan soydu , renklerini daha sıkıcı bir şekilde açtı,dolayısıyla şehrin renginide.
Bu can sıkıcı olabilir.
Ama yinede ben kışı seviyorum.
Sizden çoğu soğuk havalarından dolayı sevemeyebilir,ama benim için sonbahardan sonra en sevdiğim mevsimlerden biridir.
Bizi bazen daha fazla evde kalmamıza zorlanmasına rağmen kışı severim ben.Bu belki de sevdiklerimizle daha fazla güzel ve değerli zaman geçirmemize bir davettir.Belki de böyle bir şekilde bizi hayattaki basit ama önemli şeylere yaklaştırıyor.
Belki de bizi daha yalnız kılıyordur , ama aynı zamanda daha da yaratıcı.
Ondan diyorum ki ; kış ağaçları soyabilir , duygularımızı değil...

Öncelikle kendinizi sevin ,saygı duyun...

2007-01-19T15:19:00.001+01:00

Her zaman insanların bize davranış ve yaklaşım şeklinden söyleniyoruz.Her zaman olan şeylere, oluşan bazı durumlara üzülürüz.Her zaman etrafımızdaki insların yaptıklarını eleştirmeye ve onların fikirlerini ve davranışlarını değiştirmeye hazırız.Her zaman onlara kafamıza ve belki de menfaatlarımıza göre fikirler vermeye hazırız. Evet , bunu yapmak kolaydır:( Ama bunu her zaman kendinize de yapabiliyormusunuz?
Dürüst olmam gerekirse , hiç sanmıyorum.Bunu yapabilecek kadar adam değiliz:(
Özellikle iç dünyamıza tek bir bakış bile atmadan , her zaman herkes tarafından sevilmeyi ve onore edilmeyi bekleriz.
Biz gerçekten kendimizle memnunmuyuz , gördüğümüzü seviyor ve saygı duyuyormuyuz?
En iyisi diğerleri suçlamadan bu soruya cevap vermek olacak.
Unutmayın; öbürleri suçlamak kolaydır , ama bilinç altınız memnun olmayacak ve siz de mutlu olmayacaksınız.

Not: resmin adı : WANTED 0,0005 yen ödül :)

Her kuşun eti yenmez:)

2007-01-15T16:27:00.000+01:00

"Her kuşun eti yenmez".Bu atasözü çok hoşuma gidiyor.Gerçekten de çok doğru bir şey.Her insan her şeyi yapamaz , yada doğru olarak gösterilen her şey senin için de iyi olacağı anlamına gelmez.İyi de bu fikir nerden aklına geldi diyeceksiniz.
1,5 sene önce "Bir geişanın anıları" kitabını okumuştum ,daha sonra da filmini seyretmiştim.Geişalar , hayatları ve japon kültürü her zaman dikkatimi çekmiştir.Neyse bundan başka bir zaman bahsedeceğim de şimdi anlatmak istediğim şey başka.
Kitabı okuduğumda zaten çok etkilenmiştim ama filmi (gerçi kitaptan çok daha düşük bir güzellik ve performansta idi , başroldeki Ziyi Zhang,Gong Lee,Michelle Yeoh ve Watanabee yüzünden paçayı kurtardı) de seyrettikten sonra , ilham aldım ve onları taklit etmeye karar verdim.Çarşafla bir kimonocuk yarattım:)
Sonra da poz verdim.Ama sonra fotoma baktım da gülmekten kırıldım, benim gözler nerde , geişalarınki nerde:)Gerçi kameram da iyi değildi , hiç bir şeyi göstermiyordu , geişa tarzında boyadığım dudaklarımı da:(Neyse artık yeni kameramla doğru dürüst bir şeyler çekerim , ha bi de akıllılık edip, gözleri benimkilerden küçük ve çekik olan birisinin fotosunu çekerim.
Deminki atasözüm de bu fotom için yazdım...İlham alıp yaptığın her şey doğru değildir demek istiyorum:)

Ama bu fotodaki komikliğini anlamana rağmen ne diye gene buraya koydun diye sorduğunuzu duyar gibiyim:)
Çünkü hayatta yaptğımız aptalıklarımızı kabul ettiğimiz zaman hayat daha kolay ve daha eğlenceli oluyor diye düşünüyorum.Hiçbir zaman çok kontrollü ve kendini çok sınırlandıran insanlardan hoşlanmamışımdır.O nedenle benim bu fotomu saklamamı beklemiyorsunuz dimi?:)

Pinekleme zamanı..

2007-01-14T16:26:00.000+01:00

Bugün pazar ve ben bir sürü yapmak istediğim işi gene ertelemek zorunda kaldım.Bugün gezecektim, dışarıda yemek yiyecektim,ama geç kaldım:( Müthiş bir tembellik beni sarmış durumda.Sanırım bugün evde kalacağım ,gazeteleri okuyup pinekleyeceğim biraz.Belki çok canım sıkılırsa akşam çıkarım.Haftasonumun bu kadar çabuk geçmesidir beni böyle sinirlendirip hiç bir şeyi yaptırmayan..Belki de çıkarım ya bugün.ama biraz tembellik yaptıktan sonra:)

Flickr çılgınlığı !

2007-01-13T13:10:00.000+01:00

Kabul etmem gerekiyor ki Flickr dikkatimi müthiş bir şekilde çekmiş durumda.Ağustos ayından beri Flickr üyesiyim.Aslında uzun süre boyunca arkadaşlarımın web sitelerinden bakardım ama hiç bir zaman kontrol etmedim yada kontrol etmek için çok tembeldim galiba:)Ta ki "peshku pa uje"adlı arnavut çok süper bir blogun flicker resimlerini görene kadar!O kaadr hoşuma gittiler ki hemen kendime bir hesap açtım Flicker'da.
İyi ki de açmışım.O günden beri resimi ve resim çekmenin benim için olan önemini ve onsuz nasıl artık yapamayacağımı öğrenmiş oldum:)Gerçekten herkesten ve heryerden sürekli gelen o kadar farklı , özel ,sanatsal ve cesur fotoları görmek müthiş bir şey.Ordan ço hoş ve yetenekli arkadaşlar edindim ve onlar da fikirlerimin değişmesinde / oluşmasında payı vardır.
Bu arada unutmadan Fotoğraf Kiraathanesi Grubundaki (www.fotografkiraathanesi.org) tüm arkadaşlarıma da selamlarımı iletirim. Kendileriyle tanışmadım daha ama sadece çalışmalarını görmek çok güzel.son olarak eğer fotolarıma bakmak isterseniz (www.flickr.com/photos/eni) linkin üzerinde basabilirsiniz.Ne yapayim , o kadar hoşuma gidiyo ki , herkese bu tatlı bağımlılığı bulaştırmak isterim:)

Relaks köşem

2007-01-13T12:51:00.000+01:00

Daha önceki bir yazımda da söylemiştim.Ara sıra buraya beğendiğim köşelerin fotolarını getireceğim diye.Bugün okumak , resim çekmek için kullandığım bu masanın fotosunu göstermek isterim..bu benim relaks köşem:)

Yalnızlık...

2007-01-05T16:10:00.000+01:00

Adını soranlar olduğunda dalgın bir şekilde bakıyordu...Adını hatırlamıyordu çünkü...O kadar uzun zaman olmuş ki öyle kendisinden hariç kimseyle bir şeyler konuşmayalı...Insan kendisini ismiyle çağırmaz ki , sadece sayısız diyaloglar kurar iç sesiyle...Sayısız , sonsuz ,delirtici diyaloglardı bunlar...Benliği sürekli kavga eder gibiydi vicdanıyla, hiç bir zaman rahat vermiyordu ona..

Adını hatırlamıyor olabilirdi ama eski eşinin yüzünü, onu ilk gördüğü günden beri hissettiği aşk ve özlemle anıyordu..Aynı zamanda ilk çocuklarının doğum ve 1 sene içindeki ölümünü,sonra hayata gelen öbür oğlunu çok iyi hatırlıyordu.

İyi , uslu bir çocuktu..Gözlerinden her zaman fışkıran o ışık dolu zekasıyla bütün dünyalarını bir anda parlatıvermişti.Başka ne isterlerdi ki hayatlarından?

Onlar istemiyorlardı aslında , ama hayatının onlardan istekleri vardı..Hayattaki en büyük mutluluğunu çok pahalıya ödedi adam..Oğluna doğum gününde onun o çok istediği bisikleti almıştı.Bisikleti alırken oğlunun gözlerindeki neşesini görünce dünyalar onun olmuştu..

Ne kadar da güzel sürüyordu , ne kadar da hoş duruyordu bisikletin üzerinde oğluş!

Ama o da ne... Doğru muydu gördükleri..neydi o gözlerini saran kırmızı bulutlar?

neydi o yere yatan küçücük çocuk ..yoo o onun biriciği olamazdı..yere cansız,korumasız,yapayalnız yatan oğluşu olamazdı..

bi arabanın altında kalmış oğlu...o bunu durduramadı, bi şeyler yapamadı..

Ama hediyeyi alan sendin diyordu içindeki ses , sen yaptın herşeyi salak adam...

Dünya durdu , herşey gri bir silüete bürünmüştü sanki..yürümeye başladı , durmadan ,nefes almadan..başka bir şey yapamıyordu..içindeki ses ona sadece yürümeyi ,uzaklaşmayı söylüyordu..nereye mı gidiyordu?

boşluğa doğru herkesten uzaklara doğru bir yere koşuyordu.

O bunu hakketmişti çünkü - içindeki ses öyle diyordu ona..

sonsuza dek yalnızlığı hakketmişti....bundan sonra ona eşlik edecek tek şeyler vicdan azabı ve kendisine karşı olan nefreti olacaktı.

Öyle oldu da..yıllar boyu sürekli kendi yalnızlığının limanlarında indirdi ruhunun içindeki fırtınalarını...

Onun ne bir adı , ne bir geçmişi , ne bir geleceği vardı..Yalnızlık onun kimliği , vatanı , kaderi olmuştu artık...

Yılların değişimi...

2007-01-02T18:05:00.000+01:00

Seneler birbirlerini ne kadar çabuk takip ediyorlar.Her zaman da durum aynı , bir şeyin değiştiği yok.Onları bu hızlı uçan martılara benzetiyorum.

2007'den ne bekliyorum...

2006-12-31T17:40:00.000+01:00

Bugün senenin son günüdürBu günü ne kadar önemsemiyorsam yada nefret ediyorsam , gene bana bütün seneyi düşündüren bir gündür.

Bu sene hayatından neler geçtiğini , neler kazandığını (maddi bakımdan değil) ve en önemlisi neler kaybettiğini düşünmeden edemiyorsun...

Aslında senin için çok önemli birisini yada bir şeyi kaybettiğinde öbür şeylerin bir manası da kalmaz zaten.Çünkü kaybın kocaman ve geri dönülemezdir.Böyle bir durumda bu seneyi , en önemli sevdiklerimden birisini emen bir kara delike benzetiyorum. Böyle bir halde olduğumdan 2007 pek de umrumda değil.

Yine de bu seneden beklentilerim : yapacak çok şeyimin olması ve çalışma enerjimin olması , gerçekleşmiş hedefler ve anlar ve en sonunda ama en önemlisi var olan sevdiklerimizi ve karşılaşabileceğimiz iyi şeylerin değerini bilmek ve bundan dolayı kendimi kutsanmış hissetmek.

not: ok ok , Praga'ya ve Iskandinav ülkelerine bir seyahat da olur aslında.Noel Baba not alıyormusun dediklerimi? :)

Kendimizle karşılaşma

2006-12-29T11:05:00.000+01:00

Kendimizle karşılaşsaydık,

öpüşecekmiydik

yoksa tükürüşecekmiydik?

Gri bir Aralık ayı...

2006-12-27T13:09:00.000+01:00

Bugün gri bir gündür...
Gök , deniz ,binalar ve etrafımda olan herşey gri gözüküyor..Sanki mevsimler aralarında gizli bir anlaşma yapmış gibiler..

O kadar renkli , büyülü sonbahar mevsiminden , soğuk ,çok da renkli olmayan bir kışa giriyoruz...Uzun geceler , soğuk hava bekliyor bizi..

Ama yine de kar da yağacak:)bu da kışın en iyi kısmı.

Gerçi yine de bir Akdeniz ülkesinde yaşamak , kışı daha eğlenceli kılıyor.Çünkü doğa burada o kadar da sıkıcı değildir.Böyle düşünmek , durumla daha kolay yüzleşmemi sağlıyor..

Gösterişin önemi

2006-12-25T15:35:00.000+01:00

Gösterişli bir insan değilim ve gösteriş hiç de umrumda değil.

Ama bunun son zamanlarda özellikle ticaret'te önemli olduğu kanısındayım.Sağlanan çok fazla çeşitli seçimler , farklı ürünler ve servislerle bir şey almak her gün daha da zorlaşıyor.Insanlar eskiden oldukları gibi değiller artık..Başka beklentileri var , ve sadece yirmi sene evvel kendilerini cennette gibi hissetirecek olan şeyler artık onları memnun etmiyor.Herkes aynı andaen iyi , en ekonomik , en eğlenceli ve en iyi kalitedeki ürünü aramakta.Tabii ki bu da rakip firmalar arasındaki rekabeti gerçek bir cehennem'e dönüştürüyor..

Bu rekabeti daha kolay yapacak ve başarıyı garantileyecek ne olabilir?

Sürekli değişim altında olan bir dünyada yaşadığımızdan , öncellikle ürün müşteriye daha evvel sunulmayan bir şeyi sunmalı.Bunun da çok yüksek kalitede yada çok özel özelliklerle donanmış olmasına gerek yok.Çünkü onun yeni ve kullanışlı bir şey olması onu zaten en iyi ürün haline getirir.

Peki ya çok fazla değişimi olmayan / yada çok fazla yeni versiyonu mümkün olmayan bir ürün söz konusu ise ne yapılabilir?Böyle bir durumda , reklam ve ürünün gösterildiği şekil bu ürünü özel ve çok istenilen bir şey olarak gösterecek en önemli iki faktör olurdu sanırım.

Insanlar gösterişi en azından keyif için kullandıkları ürünlerde arar.Belki size ilginç gelebilir , ama bana bu konuyu yazdıran , Tirana ,Arnavutluk'ta bu kadar ilginç bir şekilde servis edilen bu biter oldu...Normalde biter içmem , ama dışarıdan o kadar çekici ve gösterişli duruyordu ki dayanamadım..

Ne dersiniz , haksız mıyım?

sıkışmış....

2006-12-23T15:00:00.000+01:00

Aşağıdaki şiiri en yakın arkadaşım yazmıştı 8 sene evvel.Çok sevdiğim bir şiir sizinle de paylaşmak istedim...

Konuşmuyorum çünkü bir şey bilmiyorum,

Yürüyemiyorum , yolum yok;

Yolum var , göremiyorum;

Görüyorum , ışık yok ;

İstediğimide , canım istemiyor ;

Böyledir.....

N.N.

Sıcak bir kahve

2006-12-23T13:27:00.000+01:00

Bugün canım sadece evde oturup sıcak bir kahve yada çay yudumlayıp , film seyretmek , kitap okumak yada belki de sadece boşluğa bakıp düşünmek çekti...Ama ne yazık ki işteyim şuan..

Daha evvel böyle bir durumda iken çektiğim bir fotoyu ekliyorum..İşte şimdi tam bu fotodaki gibi olmak isterdim:)

MERHABA

2006-12-23T13:23:00.000+01:00

Merhaba arkadaşlar...

Sitemi okuyan bütün türk arkadaşlarım için yeni bir blog oluşturmaya karar verdim.
Malum son zamanlarda hep arnavutça ve ingilizce yazılar yazmıştım..Şikayetler gelmeye başladı...O nedenle bu blogu açmaya karar verdim...İlk blogumda olan neredeyse (sadece Arnavutlukla ilgili bazı şeyler hariç) tüm konular bu bloga da aktarılacak...
Şimdilik görüşmek üzere...

Eni